Lekcje Madame Chic - Jennifer L. Scott

Autor – Jennifer L. Scott

Tytuł – Lekcje Madame Chic

Tytuł oryginalny – Lessons from Madame Chic

Przekład – Anna Sak, Agnieszka Sobolewska

Wydawnictwo Literackie

ISBN 978-83-08-05162-7

Dziesięć rzeczy w szafie i elegancja? Paryski szyk i umiar? Dobre maniery, a nie tipsy? Zdecydowanie tak Mądra, zabawna, inspirująca historia. Uczy, jak być chic. Polecam! – Małgorzata Kożuchowska.

No cóż. Jestem bardzo ciekawa, czy Pani Kożuchowska ma w swojej szafie dziesięć rzeczy. Podobno uchodzi za ikonę stylu i jedną z najlepiej ubranych Polek. Naprawdę chciałabym zobaczyć  jej garderobę. Dziesięć rzeczy? Nieprawdopodobne.

Nie zachłysnęłam się tą książką tak jak Małgorzata Kożuchowska. Nie rozumiem tego szumu wokół Lekcji Madame Chic. Bestseller, też mi coś. Przyznaję, że nieźle się bawiłam, ale nie brałam prawie niczego na serio.

Nie lubię poradników i bardzo rzadko je czytuję. Po tej pozycji moje zdanie o wszelkiej maści poradnikach się nie zmieniło.

Jennifer L. Scott jest autorką bijącego rekordy popularności lifestylowego bloga. Lekcje Madame Chic czyta się właśnie jak kolejne wpisy blogowe. Owszem, jest dowcipnie i na całe szczęście czyta się bardzo szybko. Nie można więc mówić tutaj o stracie czasu, bo lektura tej niedługiej książeczki zajmuje naprawdę mało czasu. Ale nie wydaje mi się, żeby brać sobie wszystkie zawarte rady głęboko do serca.

Młoda Amerykanka Jennifer, lekko nieokrzesana przedstawicielka luzu, wyjeżdża do Francji. Lekcje Madame Chic są więc zapisem jej półrocznej bytności w stolicy europejskiej elegancji. Kobieta zderza się z całkiem odmienną kulturą i obyczajami. Przyzwyczajona do pewnej beztroski, nie potrafi ogarnąć uporządkowanego życia Francuzek. Ale zaczyna ją to pociągać i fascynować.

Podobno aż 65 % Francuzek deklaruje, że są zadowolone z życia. Przypuszczam, że zapytane kobiety innych narodowości nie osiągnęłyby tak imponującego wyniku. A Amerykanek lepiej w ogóle do nich nie porównywać. Nie dziwi więc, że Jennifer zachłysnęła się kulturą Francji.

Lekcje Madame Chic zostały podzielone na trzy części: Dieta i aktywność fizyczna, Styl i uroda oraz Jak żyć z klasą. Dwie pierwsze części nie wniosły w moje życie nic twórczego, bo wiem, że nie należy podjadać, ruszać się i zadbać o swoją cerę i staranny makijaż. Trzecia ratuje ten poradnik. Jest ciekawsza, żywsza i naprawdę można się czegoś z niej dowiedzieć.

Najważniejsze jest to, że ta książka niczego nie karze, jak większość poradników. Prowadzi czytelnika, ukazując mu możliwości zmian, bez wywracania naszego porządku do góry nogami. Książka co prawda mnie nie zachwyciła, ale znajdą się na pewno osoby, którym się przyda. Uważam, że nie wszystkie musimy być chic. Byłoby nudno, gdyby na naszych ulicach królowała wyłącznie elegancja i szyk. Potrzebne są też kolorowe ptaki, które wkładają na siebie, to co mają akurat pod ręką. Po przeczytaniu tego poradnika, nadal nie rozumiem, jak można mieć tylko dziesięć rzeczy w swojej szafie J 

Polecam miłośniczkom wszelkich poradników, a nade wszystko kobietom, bo mężczyźni nie zrozumieją.

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Gra w kolory, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Pod hasłem, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 5/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2 = 8 cm, Wyzwanie biblioteczne – wariant II, Wyzwanie czytelnicze – osoba, Zaczytajmy się

Suknia - Sophie Nicholls

Autor - Sophie Nicholls

Tytuł – Suknia

Tytuł oryginału – The Dress

Trylogia – Szczypta magii

Przekład – Justyna Rudnik

Grupa Wydawnicza Foksal/Wydawnictwo W.A.B.

ISBN 978-83-280-2637-7

Sophie Nicholls, brytyjska pisarka i poetka, wielokrotnie nagradzana za swoje wiersze. Pisanie zawsze było jej pasją. Poświęciła się mu w pełni w 2010 roku. Tak powstała trylogia Szczypta magii. Suknia jest jej debiutem literackim.

Pojawiły się w Yorku wraz z zimnym powiewem wiatru. Dwie kobiety. Matka i córka. Fabbia i Ella Moreno. Kobieta i nastolatka poszukują swojego miejsca na ziemi. Przypadkowy wybór, po rozłożeniu mapy, padł na York. W wynajętym mieszkaniu próbują zbudować dla siebie dom. Fabbia postanawia zrealizować swoje marzenia i otwiera sklep z odzieżą vintage. Dzięki jej wielkiemu talentowi każda sztuka odzieży otrzymuje drugie, lepsze życie.

Historia, którą chcę się podzielić, nie jest prosta. Ma skomplikowane szwy oraz niewidoczne z zewnątrz wzmocnienia i zapinki, głębokie kieszenie i podklejenia z flizeliny, które nie leżą tak, jak powinny. Będę dla was wyszywać w sposób, którego nauczyła mnie mama: niespiesznie przesuwając materiał między palcami i usuwając pojawiające się na nim niedoskonałości najdelikatniej, jak tylko zdołam.

Tak zaczyna się opowieść o dwóch kobietach. Pięknie, prawda. Jak nietrudno zauważyć, narratorką tej historii jest młodsza z pań Moreno, Ella. To ona opowiada o swoim dzieciństwie i młodości u boku barwnej jak paw matki. Matki, która przyciąga spojrzenia, nie tylko płci przeciwnej.

Fabbia Moreno jest czarodziejką. Nie, nie taką, jak w Harrym Potterze. Nie używa różdżki, a za sprawą bardzo sprawnych dłoni potrafi wyczarować przepiękne kreacje, nadając używanym rzeczom nowe życie. W każdą suknię, spodnie, płaszcz… wszywa i „wyśpiewuje” słowo-zaklęcie. Nauczyła się tego od swojej matki, ale niechętnie rozmawia o tym z własną córką.

Życie samotnej kobiety z dorastającą córką nie jest łatwe, proste i przyjemne. Wszelkie trudności, które normalnie rozwiązuje się we dwoje, spadają na barki matki. A Fabbia jest ciekawą osobą, zwracającą na siebie uwagę innych osób. Ella natomiast stanowi jej całkowite przeciwieństwo, jest nieśmiała, mało towarzyska i nie przypomina swojej otwartej i pełnej życia rodzicielki. Tylko czy faktycznie Fabbia jest tak otwarta, jak się wszystkim wydaje? Czy kobieta skrywa jakieś tajemnice?

Suknia jest całkiem dobrym debiutem, wciągającym od pierwszej strony. Jednak nie sposób w tym miejscu wspomnieć, że przypomina powieść Joanne Harris Czekolada. I tu, i tam występuje wątek matki i córki szukających swojego miejsca; magiczny sklep, który zmienia postrzeganie mieszkańców miasteczka; niechęć miejscowych notabli. Nie zabrakło też wątku romantycznego. Widać, że Sophie Nicholls bardzo mocno zainspirowała się powieścią Joanne Harris. I choć niektórzy będą sądzili, że to kalka Czekolady, ja tak nie uważam. Podobieństwa są znaczące, jest to jednak całkiem odmienna historia.

Pierwsza część Szczypty magii traktuje o samotności, odmienności, akceptacji (lub jej braku). Przepięknie napisana opowieść o miłości, prawdziwej przyjaźni i obawach przed zmianami jakie gotuje dla nas los. Bardzo magiczna i klimatyczna historia z bohaterką, która posiada niesamowitą charyzmę, i której nie sposób nie polubić. A do tego te wszystkie piękne stroje tchnięte magią.

Jeżeli szukacie niebanalnej książki, to jest to lektura dla was. Zdecydowanie polecam miłośnikom Czekolady. To powieść, która rozjaśni wam pochmurne i szare dni. Gorąco polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 2, Dziecięce poczytania, Motyw zdrady w literaturze, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 4/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,3 = 6 cm, Wielkobukowe wyzwanie, Wyzwanie Czytamy nowości, Wyzwanie czytelnicze 2017

Baśniowe ścieżki - Sabina Pelc

Autor – Sabina Pelc

Tytuł – Baśniowe ścieżki

Wydawnictwo Novae Res

ISBN 978-83-8083-304-3

Lubię co jakiś czas sięgnąć po bajki. To ma na mnie zbawczy wpływ. Czuję się młodsza, szczęśliwsza. Dobrze mieć w każdym wieku coś z dziecka.

Wszyscy znamy bajki, które od dłuższego czasu utrzymują się w czołówce literatury dziecięcej. Myślę tu o bajkach Disneya, które oprócz filmów ukazują się także w wersji papierowej, żeby można się nimi cieszyć w każdym momencie. Jest ich tak wiele, że nie sposób wymienić wszystkich. Ale pokuszę się na kilka tytułów. Jedna z moich ulubionych Król Lew;  cudowny ponad wszystko Zakochany kundel; jedno z ostatnich dzieł Kraina lodu. Jednak nie o najsławniejszych bajkach będzie dzisiejszy wpis.

Dobre serce jest droższe niż złoto i całe bogactwo świata. Mieści się w nim to, co najpiękniejsze i to właśnie ono pomnaża bogactwa.

Baśniowe ścieżki nieznanej mi dotąd pisarki Sabiny Pelc, to zbiór sześciu krótkich bajeczek dla młodszych dzieci. Każda z bajek posiada morał, choć nie wszystkie dobrze się kończą. Baśniowe ścieżki zabiorą naszych milusińskich w fantastyczny świat, gdzie obok ludzi żyją wróżki, skrzaty, gadające zwierzęta oraz złe i podstępne postaci, uosabiające wszelkie wady świata: zazdrość, chciwość, nieuczciwość.

Tylko miłość i nadzieja, dają prawdziwe szczęście.

Słów kilka o czym są te bajki. O diabelskim młynie przekazuje, że najważniejszymi wartościami są mądrość i skromność. O złocie, bogactwie i sercu biedaka przekonuje nas, że największym skarbem jest serce. O uczciwości, chciwości i zaczarowanym dębie jak sam tytuł mówi, to bajka gdzie uczciwość i chciwość wysuwają się na pierwsze miejsce. Nie trudno zgadnąć, która cecha wygrywa. O Małgorzatce, która szukała domu to bajka, w której spotykamy gadające zwierzęta, a najważniejsza staje się miłość. O Katarzynie, co nie chciała Tatarzyna gdzie znów pojawia się miłość, ale również odwaga. O kupcu Walentym to bajka ze skrzatami domowymi, o uczciwości i zgodzie.

Tam gdzie miłość i zgoda, tam radość i dostatek.

Bajki Sabiny Pelc można zdecydowanie czytać kilkulatkowi. Zamieszczone co kilka stron ilustracje pozwolą na lepsze przyswojenie tekstu. Obrazki nie są najpiękniejsze, ale pasują do spokojnego rytmu bajek i przypominają odrobinę ilustracje w legendach, które czytałam mojemu synowi.

Książeczka nie jest długa i nużąca. Można ją czytać po jednej opowieści lub od razu całość [wszystko zależy od dziecka]. Bajki niosą pozytywne wartości i morały tak ważne w życiu małego dziecka. Idealne na spędzenie dodatkowych kilku minut z latoroślą, na przykład przed snem. Gorąco polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Czytamy nowości, Dziecięce poczytania, Grunt to okładka, Łów słów, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 3/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 0,8 = 3,7 cm, Zaczytajmy się

Po prostu zabijałem - Artur Górski

Autor – Artur Górski

Tytuł – Po prostu zabijałem

Wydawnictwo Burda Książki

ISBN 978-83-8053-172-7

Artur Górski jest dziennikarzem śledczym i autorem wielu powieści sensacyjnych oraz książek non-fiction. Jego seria Masa o polskiej mafii stała się bestsellerem. Specjalizuje się w tematyce międzynarodowej przestępczości zorganizowanej. W magazynie Fokus Śledczy ukazywały się jego liczne reportaże, będące pokłosiem spotkań z przestępcami osadzonymi w polskich zakładach karnych. Powieść Po prostu zabijałem powstała po licznych rozmowach autora z jednym z osadzonych.

Jeżeli sądzicie, że jest to książka stworzona dla was, to muszę wam wylać na głowę wiadro wody. Nie chciałabym abyście się nastawili na nią tak jak ja. Miałam wiele oczekiwań, choć żadnej z książek Górskiego nie czytałam. Dopisek na okładce: oparta na autentycznych wydarzeniach historia polskiego seryjnego mordercy, zachęcał do sięgnięcia po tę książkę; okładka również okazała się interesująca.

Bohater, ów seryjny morderca, niechętnie dzieli się szczegółami zbrodni, które popełnił. Nie jest to dziwne, bo i chwalić nie ma się czym. Górski przedstawia nam człowieka, nie potwora za jakiego powinien uchodzić. Mamy możliwość poznać go jako młodego chłopaka, jego otoczenie i ludzi, którzy powinni mieć wpływ na jego dalsze życie. Z tyłu głowy pojawił mi się myśl, która nie dawała mi spokoju w trakcie lektury książki: czy przypadkiem autor nie chciał trochę wybielić zwyrodnialca i nadać mu więcej człowieczeństwa, niż na to zasługuje.

Bohatera muszę traktować jak degenerata [nie mogę inaczej], który już w wieku czternastu lat rozpoczął swoją krwawą profesję. I przyszło mu to nad wyraz łatwo, bez większych wyrzutów sumienia. Mimo iż książka nie traktuje o niczym przyjemnym, czyta się ją bardzo szybko i płynnie. Niestety brakowało mi w niej mrocznej, dusznej scenerii towarzyszącej odbieraniu życia drugiemu człowiekowi.

Po prostu zabijałem jest zapisem rozmowy autora z mordercą. Na okładce napisano, że to spowiedź, jeżeli tak jest, to „konfesjonał” nie został potraktowany zbyt poważnie. Widać wyraźnie białe plamy w opowiadanej przez niego historii. A poza tym uważam, że bohater jest wyjątkowo nudnym rozmówcą, a historia nijaka i mdła. Ale o tym każdy sam się przekona [oczywiście jeśli przeczyta].

We wstępie – od autora – Górski napisał: To nie jest typowa literatura faktu, bo pracując nad tą trudną do pełnego zweryfikowania materią, postanowiłem pomieszać gatunki i połączyć dziennikarstwo śledcze z literaturą. Wyszła z tego ni to powieść, ni to literatura faktu, czyli krótko mówiąc mi pies, ni wydra. Mam wrażenie, że gdyby nie zbeletryzowanie opowiedzianej historii, książka zamknęłaby się w stu stronach, a może nawet nie.

Niestety nie przekonał mnie Artur Górski, nie przekonała mnie opowieść-spowiedź. Jestem zawiedziona, bo spodziewałam się czegoś innego. Brakowało mi przygnębiającej atmosfery. Dostałam za to opis człowieka, przestępcy, który przemierza pociągami życie i w licznych przypadkach ubarwia sobie egzystencję zabijając i okradając ludzi.

Podsumowując, jeśli szukacie książki niebanalnej i trzymającej w napięciu do ostatniej strony, to nawet nie bierzcie Po prostu zabijałem do rąk. Sądzę jednak, że książka i tak znajdzie odbiorców, w końcu autorem jest Górski znany z opowieści o świadku koronnym Masie.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

Czytamy nowości, Czytamy razem, Grunt to okładka, Historia z trupem, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 1,7 = 2,9 cm, Zaczytajmy się

Nie - Konrad Góra

Autor – Konrad Góra

Tytuł – Nie

Biuro Literackie

ISBN 978-83-65125-28-8

Lektura Nie (Nich) Konrada Góry przypomina drogę przez mękę. Męka ta objawia się niezrozumieniem poetyckiego monologu (?), performansu wersyfikacyjnego (??), wiersza (zdecydowanie ???). Nie ukrywam, lubię wiedzieć, co akurat czytam, a w przypadku tekstu Góry (chyba najbezpieczniejsze, bo bardzo szerokie stwierdzenie) ciężko mi dokonać klasyfikacji. Nie chodzi mi o zaszufladkowanie utworu, włożenie go w ramy konkretnego gatunku, ale o swoiste uporządkowanie, dzięki któremu łatwiej interpretować dzieło, bo wiadomo, z czym mamy do czynienia. W przypadku poematu (?) Góry nie mam pewności, co czytam i jest to naprawdę frustrujące doświadczenie.

Zacznę w takim razie od tekstu, pojawiającego się w formie wprowadzenia to utworu, dedykacji oraz posłowia, które sam autor nazwał „Próbą wyjaśnienia”. Tom dedykowany jest „Nikomu, innemu” i już to wydaje się mocno znaczące. Dalej pojawia  się powiastka z Jirzego Kolarza, jednego z najważniejszych czeskich twórców literatury – może się wam wydać absurdalna, ale w odniesieniu do całości książki zaciera się początkowe wrażenie braku dopasowania czy wręcz nieprzystawalności. Radzę wszystkim czytelnikom Nie, by przed przeczytaniem tomu zajrzeli do autorskiej „Próby wyjaśnienia”, bo końcowa nota okazuje się niezwykle pomocna do zrozumienia całego tomiku. Czytelnik dostaje wyjaśnienie dotyczące tytułu oraz opis katastrofy hali fabrycznej, która ma dla autora, jak i dla tekstu, olbrzymie znaczenie.

Samo tytułowe Nie nie odnosi się do najczęstszego użycia tego słowa – jako kluczowej partykuły (wedle niektórych pierwszego słowa w ogóle), ale od ubocznego w języku polskim zaimka „nie”, wychodzącego od niemęskoosobowych form „ono” i „one” („oparłem się o nie”, „odpowiadam za nie” itd.), który to, ze względu na konieczne poprzedzenie spójnikiem, nigdy nie stanie na początku zdania, a więc jedynym sposobem na uwznioślające zapisanie go z wielkiej litery jest uczynienie go tytułem[…].

Cały utwór składa się z dystychów przedzielonych cyfrą 1 (słownie: jeden). Dwuwiersze nie stanowią zamkniętych całości, jedynki często wdzierają się w środek myśli, a nawet słowa. Można się zastanawiać, czy funkcją jedynek jest jedynie oddzielanie dwuwierszy, czy nie są one także spójnikiem, łącznikiem tomu. Każda z jedynek symbolizuje ofiarę s(S)ystemu i k(K)kapitału z budynku Rana Plaza w Bangladeszu, który zawalił się w 2013 roku. W budynku znajdowały się fabryki najważniejszych marek odzieżowych na świecie, a liczba ofiar sięgnęła 1134 osób. Z tylu właśnie dystychów składa się literackie oratorium Góry (z takim określeniem można się spotkać w recenzjach i materiałach wydawniczych i zdaje się oddawać charakter tekstu).  

Nie przypomina drogę przez mękę, mniej już niezrozumienia, a bardziej mękę świata rozbitego na kawałki. Podmiot daje świadectwo tragedii, ofiar; upomina się o pamięć, gniew i reakcję czytelnika – strofa ostatniego dystychu została pozostawiona pusta właśnie do napisania przez odbiorcę. Przemysław Rojek zauważył, że książka stanowi opowieść o kimś, kto „przemierza bezsensowne gruzowisko życia”, a język utworu jednocześnie dynamiczny i statyczny – wszystko w nim drga, ale nie porusza się naprawdę.  Joanna Orska pisała o Górze, że jako poeta „wyróżnia się niezwykłą poetycką wyobraźnią i wrażliwością, a sposób, w jaki wykorzystuje możliwości polskiej składni, brzmienie słów, rytmiczność zwykłej mowy, która staje się zdaniem poetyckim – a także jego głębokie zakorzenienie w polszczyźnie, poetyckiej tradycji literackiej – świadczy o wielkiej świadomości twórcy i to nie tylko warsztatowej”.

Opinie krytyków powinny dać nam dość jasny sygnał, że jeśli język i kompozycja Nie (Nich) wydają się bełkotliwe i chaotyczne, to mamy do czynienia ze świadomym zabiegiem poety, który przedstawia w ten sposób chaotyczność i martwicę świata. Muszę przyznać, że nie jestem fanką twórczości Góry, tego tomu także, to zdecydowanie dawałam się ponosić transowej rytmice utworu i mocy wyrażeń, które powodowały, że ciężko było nie przeczytać tekstu jednych tchem. Wrażenie zagubienia w labiryncie języka i sensów było doświadczeniem niepokojącym i polecam wam także się zagubić w najnowszym tomie Konrada Góry.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

Czytamy nowości, Gra w kolory, Historia z trupem, Olimpiada czytelnicza 2017, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku - 1/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 1,2 cm, Zaczytajmy się

Podsumowanie wyzwań: Bibliotecznego i Czytamy nowości

Skończył się rok i ukończone zostały dwa wyzwania: Biblioteczne i Czytamy nowości.

Chciałam Wam bardzo podziękować za udział i zaprosić do uczestnictwa w Nowym Roku (zapisujecie się w odpowiednich zakładkach).

A teraz trochę statystyki.

W wyzwaniu Bibliotecznym wzięło udział 18 osób. W sumie przeczytaliśmy 387 książek. Najlepszy wynik należy do Joly, która może się pochwalić 94 pozycjami. Gratuluję :)

Wyzwanie Czytamy nowości prowadziłam przez pół roku. Udział wzięło 9 osób, a przeczytaliśmy 280 nowości. Pierwsze miejsce należy do Sylwii - 55, a drugie do Martuchy - 43.

Bardzo proszę Waszą trójkę o kontakt mailowy - monweg@wp.pl - Nagrody czekają!!!

Podsumowanie czyli rok 2016 w liczbach

Moi drodzy!
Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku, zdrowia, szczęścia, pomyślności, spełnienia marzeń i samych genialnych książek.

Uznaję rok 2016 za udany. W minionym roku przybyło na moich półkach wiele książek. Dzięki współpracy recenzenckiej moje półki przyjęły 177 tomów. Zakupiłam z pewnością podobną ilość woluminów (a może więcej). Kilkadziesiąt z nich, dzięki konkursom i wyzwaniom przeprowadzanych na blogu, znalazło dla siebie własny dom.

Przeczytałam ponad 220 książek z różnych gatunków literackich, od kryminałów po poezję; zrecenzowałam 188.

Czas przedstawić książki w kolejności całkowicie przypadkowej, które zrobiły na mnie największe wrażenie, i które z czystym sumieniem mogę polecić innym czytelnikom.

                    

Życzę Wam przyjemnej lektury tych oraz innych książek, które zamierzacie przeczytać w Nowym Roku.

A jakie są Wasze ulubione książki minionego roku?

Czytelnicze podsumowanie miesiąca - grudzień

Moi mili. Piszę do wszystkich, którzy do mnie zaglądają z różną regularnością. Ogłaszam, że rok 2016 odszedł właśnie w zapomnienie. Witamy Nowy Rok 2017! Życzę Wam oraz sobie żeby był pod każdym względem lepszy od tego, który przeminął bezpowrotnie. Życzę Wam spełnienia wszystkich, nawet tych najbardziej niedorzecznych marzeń, sukcesów w życiu zawodowym, powodzenia w sferze prywatnej, a nade wszystko zdrowia... bo bez zdrowia, jest kiepsko. Nie byłabym sobą gdybym nie życzyła Wam na koniec - ZACZYTANEGO ROKU!

A oto prezentuję książki, które udało mi się przeczytać (i pokolorować) w grudniu:

 

  

  

  

 

 

Jak widzicie: 14 książek, 1 kolorowanka i 1 kalendarz.

Wyzwania przedstawiają się następująco:

•           52 książki w 2016 – 14
• ·         ABC czytania – 0
• ·         Czytam fantastykę – 4
• ·         Czytam Young Adult – 4
• ·         Czytam zekranizowane książki – 1
• ·         Czytamy klasyków – 2
• ·         Czytamy literaturę skandynawską – 0
•           Czytamy nowości - 14
• ·         Cztery pory roku – 2
• ·         Dziecinnie – 7
• ·         Gra w kolory – 11
• ·         Grunt to okładka – 1
• ·         Historia z trupem – 3
• ·         Kiedyś przeczytam 2016 – 10
• ·         Kryminalne wyzwanie – 0
• ·         Mini czelendż 2016 – 0
• ·         Motyw zdrady w literaturze – 7
•           Olimpiada czytelnicza -  5230 stron
•           Pochłaniam strony, bo kocham tomy! - 4390 stron
• ·         Pod hasłem 2016 – 1
• ·         Polacy nie gęsi – 0
• ·         Przeczytam 100 książek w 2016 roku – 14
• ·         Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 38,9 cm - mam 176 cm wzrostu i osiągnęłam w sumie 467,5  cm 
• ·         Reading Challenge 2016 – 14
• ·         Rosyjsko mi! – 0
• ·         W 200 książek dookoła świata – 14
• ·         Wielkobukowe wyzwanie – 0
• ·         Wyzwanie biblioteczne 2016 – 1

Tak się prezentuje podsumowanie grudnia. Roczne zestawienie już niebawem. Jak najszybciej ukaże się również roczne podsumowanie wyzwań.

Serdecznie zapraszam do przyłączenia się do wyzwań na 2017 rok: Bibliotecznego i Czytamy nowości