Serce za bezcen - Andrij Kurkov

 

Andrij Kurkow

Serce za bezcen

Сердце – не мясо

Seria - Tajemnice Kijowa

Przeł. Agnieszka Sowińska

Noir sur Blanc

ISBN 978-83-8403-018-9

Dziennik czasu wojny - Andriej Kurkow

 

Andriej Kurkow

Dziennik czasu wojny

Our Daily War

Przeł. Anna Esden-Tempska

Noir sur Blanc

ISBN 978-83-7392-982-1

Skrypnykówka - Serhij Żadan

 

Serhij Żadan

Skrypnykówka

Скрипниківка

Przeł. Bohdan Zadura

Biuro Literackie

ISBN 978-83-68310-09-2

Srebrna kość - Andrij Kurkow

 

Andrij Kurkow

Srebrna kość (Tajemnice Kijowa, tom 1)

Самсон и Надежда

Przeł. Agnieszka Matkowska

Noir sur Blanc

ISBN 978-83-7392-904-3

Koło wojny - Jaryna Czornohuz

 

Jaryna Czornohuz

Koło wojny

przeł. Aneta Kamińska

Stowarzyszenie Żywych Poetów

ISBN 978-83-61381-35-8

Szare pszczoły - Andriej Kurkow

 

Andriej Kurkow

Szare pszczoły

Серые пчелы

Przeł. Magdalena Hornung

Noir sur Blanc

ISBN 978-83-7392-793-3

Wesoły cmentarz - Wasyl Stus

 

Wasyl Stus

Wesoły cmentarz.

Wiersze wybrane z lat 1959 - 1971

Веселий цвинтар

Przeł. Marcin Gaczkowski

Wydawnictwo KEW

ISBN 978-83-7893-259-8

Dziennik inwazji - Andriej Kurkow

 

Andriej Kurkow

Dziennik inwazji

Diary of the Invasion

Przeł. Krzysztof Obłucki

Noir sur Blanc

ISBN 978-83-7392-836-7

Planeta piołun - Oksana Zabużko

 

Oksana Zabużko

Planeta piołun

Przeł. Katarzyna Kotyńska, Anna Łazar, Joanna Majewska

Wydawnictwo Agora

ISBN 9788326838651

Jimi Hendrix we Lwowie - Andriej Kurkow

 

Andriej Kurkow

Jimi Hendrix we Lwowie

Львовская гастроль Джими Хендрикса

Przeł. Magdalena Hornung

Noir sur Blanc

ISBN: 978-83-7392-712-4

Mezopotamia - Serhij Żadan

Serhij Żadan

Mezopotamia

Месопотамия

Przekład – Michał Petryk i Adam Pomorski

Wydawnictwo Czarne

ISBN 978-83-7536-873-4

Rok szczura. Świeca - Olga Gromyko

Autor – Olga Gromyko

Tytuł – Rok szczura. Świeca

Tytuł oryginału – Год крысы. Путница

Cykl – Rok szczura, tom 3

Przekład – Marina Makarevskaya

Wydawnictwo Papierowy Księżyc

ISBN 978-83-65568-18-2

Rok szczura to trylogia bestsellerowej autorki Wiernych wrogów i serii o przygodach wiedźmy Wolhy. Świeca to trzecia i ostatnia część cyklu.

We wcześniejszych częściach [Widząca i Wędrowniczka] mamy okazję poznać główną bohaterkę trylogii Ryskę. Poznajemy, gdyż towarzyszymy Rysce, wiejskiej dziewczynce od momentu, gdy ma dziewięć lat. Obserwujemy jej dorastanie z dala od rodzinnego domu. Później zaczynamy podróż z dziewczyną w poszukiwaniu przyjaciela i męża. W wędrówce towarzyszą naiwnej Rysce przyjaciel z dzieciństwa Żar oraz szczur Alk, który tak naprawdę szczurem nie jest.

Pełnej przygód wędrówki ciąg dalszy. Wędrówki na… krowach, które służą naszym bohaterom za wierzchowce. Ryska okazuje się być Widzącą, "czarodziejką" z całkowicie nierozwiniętym talentem, a pomaga jej Alk pełniący rolę Świecy i wspomagający dziewczynę w darze przewidywania przyszłości. Co z tego wyniknie? 

Spokojnie nie będzie, gdyż ktoś ewidentnie poluje na trójkę naszych bohaterów. A źródłem niepokojów jest list, który wpadł im przypadkowo w ręce, a który to może zdecydować o losach dwóch krajów. Na horyzoncie zbierają się czarne chmury… być może zapowiadające wojnę…

Akcja tak tej części, jak i całej trylogii rozgrywa się w świecie równoległym, przeniesionym do okresu podobnego do średniowiecza. Jest to zdecydowanie fantastyka, choć nie przypomina tej trochę baśniowej, znanej z twórczości J.R.R. Tolkiena. Tematem jest dar jasnowidzenia, potraktowany całkiem inaczej niż do tej pory czytałam.

Olga Gromyko wykreowała interesujących bohaterów, nie kryształowych i nie czarno-białych, a takich lubię najbardziej. Ryska, wioskowa dziewczyna, totalnie naiwna i niedojrzała, szczerze mówiąc po prostu głupia, która marzy o szczęściu, rodzinnym domu, mężu i dzieciach. Żar, cwaniaczek, dla którego ważne jest tylko jego własne dobro, wygoda i pieniądze. Alk, szlachcic w ciele raz szczura, raz człowieka, pożądający władzy i bogactwa. Dialogi między nimi mnie rozwalały, nic dodać, nic ująć.

Ci z was, którzy znają choć trochę twórczość Olgi Gromyko nie zdziwi, że jest to bardzo ciekawie i sprawnie napisana seria [nie pierwsza w końcu]. Ukraińska pisarka znana jest z ciętego humoru, który towarzyszy bohaterom jej książek. W Roku szczura oczywiście tegoż humoru nie zabrakło, a wielu z was będzie musiało przykładać termofor do bolących [ze śmiechu] brzuchów.

Rok szczura i Świeca w ogóle to pozycja lekka, zabawna i przyjemna, ale jednocześnie wywołująca wiele emocji. Fabuła nieskomplikowana, spójna i klarowna pozwala na ekspresową wręcz lekturę.

Trylogię Rok szczura polecam wielbicielom szeroko rozumianej fantastyki i każdemu, kto lubi powieści przygodowe – bo w końcu przygoda jest jednym z bohaterów. Powieść również dla tych, którzy mają nieprawdopodobne poczucie humoru, bo wiele tutaj elementów humorystycznych. Polecam gorąco.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Czytam fantastykę, Czytelnicze igrzyska 2017, Olimpiada czytelnicza, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 38/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,6 = 30,1 cm, W 200 książek dookoła świata – Ukraina, Wyzwanie Czytamy nowości, Wyzwanie czytelnicze 2017 - zwierzę

Ziemia Niczyja - Jan Waletow

Autor – Jan Waletow

Tytuł – Ziemia Niczyja

Tytuł oryginału – Ничья земля

Seria – Fabryczna Zona

Przekład – Ewa Białołęcka

WydawnictwoFabryka Słów

ISBN 978-83-7964-150-5

Ziemia Niczyja to kolejna powieść postapokaliptyczna z serii Fabryczna Zona, a moje drugie spotkanie z tym cyklem. Jak więc łatwo się domyślić, nie jestem specjalistką od postapo wydawanego przez Fabrykę Słów. Ale przecież tego typu powieści nie są tylko dla znawców tematu. Książki są formą rozrywki i przyznaję, że dość miło (choć może „miło” to nie jest najlepsze słowo) spędziłam czas przenosząc się na Ziemie Niczyje. Oczywiście dopiero wtedy, gdy już się wgryzłam w opowiadaną historię, bo z początku szło mi z oporami.

Świat, w którym runęły zapory i miliony ludzi straciło życie w ciągu zaledwie kilku dni. Strefa klęski żywiołowej skażona na całe wieki, w której nie działają ni prawa natury, ani prawa ludzkie. Dawna Ukraina, rozerwana na części przez Zachodnia Konfederację i Rosyjskie Imperium. Więzienie dla opozycjonistów i kryminalistów, poligon niehumanitarnych eksperymentów na ludziach, punkt przerzutowy dla handlarzy bronią i narkotykami, pole walki między spec służbami różnych krajów, strefa buforowa między Wschodem a Zachodem, chroniona przez wojska ONZ, pole minowe i tysiące kilometrów zapór z drutu kolczastego.

Od powieści postapo oczekuję ciarek w niektórych częściach ciała i w tym przypadku również dostałam to, czego szukałam. Przede wszystkim jest ciekawie i często po plecach przebiegał mi dreszczyk emocji. Jest świat po apokalipsie. Świat wyniszczony, w którym, wydawać by się mogło, nie ma miejsca dla ludzi. Ludzie jednak są podobne do zwierząt, które potrafią się odnaleźć w różnych, nawet najgorszych sytuacjach. Niedobitki egzystują, próbując się dostosować do niesprzyjających warunków i przetrwać.

Głównym bohaterem jest Michaił Siergiejew, który wraz z nastoletnim chłopcem Milczkiem przemierza wyniszczoną ziemię. Nie sposób polubić Michaiła. Jest cwany i wyrachowany, pod maską całkowitej obojętności skrywający swoje dotychczasowe życie. Ich droga nie jest miła ani bezpieczna, stanowi wszak przestrzeń po Potopie, gdzie zapuszczają się tylko ci, którzy muszą. Oprócz innych ocalałych, grożą im sfory psów lub pułapki stworzone przez zdradliwą naturę.

Ziemia Niczyja, nie należąca do nikogo, ale jednocześnie przynależna wszystkim, którzy przetrwali. To miejsce, w którym towarzyszymy Michaiłowi i Milczkowi. Ale także miejsce, gdzie działają gangi, odbywają się walki o władzę, gdzie szmugluje się narkotyki czy broń. Lubię takie książki, gdzie nigdzie nikomu się nie śpieszy; gdzie historia opowiadana jest niespiesznie. Ta powieść taka jest, zresztą dokąd śpieszyć się, gdy praktycznie nic już nie ma. Gdzie to, co było, trafił szlag.

Ile czasu potrzeba, by nowe pokolenie wyrosło na nieludzi? Czyżby aż tak mało? A najstraszniejsze jest to, że oni to uważają za życie. Normalne, zwykłe życie. Nie znają innego. Wybacz mi, panie! I jej też wybacz. Ichneumon miał rację – nigdy nie trafimy do raju! Stąd prowadzi prosta droga do piekła. Bez odpuszczenia grzechów, bez modlitwy. I ciało nigdy nie spocznie w poświęconej ziemi. Ile takich płytkich grobów jest na Ziemi Niczyjej, któż policzy? Wybacz jej, Boże! (…) Okaż miłosierdzie, Panie, dzieciom i zwierzętom, dla nas o nic nie proszę. Nie jesteśmy dziećmi, a i zwierzęta są lepsze od nas.

Czytałam kiedyś Łabędzi śpiew Roberta McCammona. To było moje pierwsze albo drugie spotkanie z literaturą postapokaliptyczną. Zaczarowała mnie ta dwutomowa, obszerna powieść. Dla mnie, niewprawnej czytelniczce gatunku, nie ma porównania. Powieść McCammona była według mnie świetna, akcja nie leciała na złamanie karku podobnie jak u Waletowa, ale opowieść była zdecydowanie ciekawsza. Skutki choroby popromiennej zmieniły oblicza większości osób, upodabniając ich do groteskowych i strasznych masek. W Ziemi Niczyjej nie ma takich anomalii. Chyba mi trochę tego brakowało. U Stephena Kinga, w powieści Bastion, mamy do czynienia ze śmiertelnym wirusem. Tutaj śmierć może nas spotkać jedynie z rąk naszych pobratymców lub zdziczałych zwierząt.

Jednak powieść Waletowa zainteresowała mnie na tyle, że chętnie sięgnę po kolejną część Dzieci Kapiszcza. Kto wie, co Jan Waletow szykuje dla nas, czytelników w drugiej odsłonie. Niestety, nie mogę powiedzieć, że powieść Waletowa czytało mi się łatwo. Kilkakrotnie ją odkładałam, by po chwili odpoczynku znów wziąć ją do ręki. Nie wiem czy Ziemia Niczyja spodoba się miłośnikom prozy postapo, bo jak napisałam wcześniej, dopiero zaczynam stawiać w niej pierwsze kroki. Myślę, że powieść przypadnie do gustu takim osobom, jak ja, raczkującym w tym gatunku.

Ta zatruta, krwawiąca ziemia jest ojczyzną dla wielu, którzy przeżyli katastrofę. Ojczyzną, której są gotowi bronić do ostatniego tchu, dawno umarłych dla całego pozostałego świata. Ich ziemia, Ziemia Niczyja. 

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

52/2016 – 83/52, Czytam fantastykę, Historia z trupem, Kiedyś przeczytam 2016, Klucznik, Motyw zdrady w literaturze, Przeczytam 100 książek w 2016 roku – 83/100,Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,2 = 29,6 cm,  Reading Challenge 2016, Rosyjsko mi!, W 200książek dookoła świata – Ukraina