Polowanie na skarb - Andrea Camilleri

Autor - Andrea Camilleri

Tytuł - Polowanie na skarb

Tytuł oryginału - La caccia al tesoro

Przekład - Maciej Brzozowski

Oficyna Literacka Noir sur Blanc

ISBN 978-83-6561-380-6

Komisarz Montalbano we Włoszech zyskał status postaci kultowej, a cykl powieści z nim w roli głównej sprawił, że Andrea Camilleri jest jednym z najbardziej popularnych pisarzy włoskich. Cykl kryminałów z fikcyjnego miasteczka na Sycylii, Vigaty, w samych Włoszech do tej pory sprzedał się w nakładzie ponad dziesięciu milionów egzemplarzy, a trzeba dodać, że fanów prozy Camillerego ciągle przybywa, głównie w krajach anglojęzycznych. Książki pochodzącego z Sycylii, a mieszkającego obecnie w Rzymie autora stanowią przykład na to, że literatura może mieć wpływ na rzeczywistość. W 2003 roku miasto Porto Empedocle w prowincji Agrigento zmieniło nazwę na Porto Empedocle Vigàta, lecz w 2009 wróciło do tradycyjnej nazwy. Jednakże na jednej z uliczek nadbrzeżnej miejscowości można natknąć się na pomnik opierającego się o latarnię komisarza Montalbano, a także kilka restauracji nawiązujących do bestsellerowej serii. Włosi kochają swojego detektywa, czy w Polsce także wzbudzi on sympatię u czytelników?

Niedawno ukazała się kolejna przetłumaczona na nasz rodzimy język przez Macieja Brzozowskiego część cyklu z Vigaty zatytułowana Polowanie na skarb. Zanim jednak skupię się na książce, zwróćmy uwagę na postać jej autora. Andrea Camilleri urodził się w roku 1925 (naprawdę!) w znanym nam już miasteczku Porto Empedocle i mimo zaawansowanego wieku rokrocznie wydaje kolejne kryminały. Ukończył Państwową Akademię Sztuk Dramatycznych im. Silvia d’Amico w Rzymie i przez większość swojego zawodowego życia związany był z teatrem. Współpracował z telewizją RAI przy kilku produkcjach, by w roku 1977 powrócić do swej Alma Mater, tym razem w roli wykładowcy i kierownika wydziału reżyserskiego, jego kadencja trwała nieprzerwanie przez dwadzieścia lat. Choć w między czasie zdarzyło Camilleremu napisać parę książek, to dopiero napisany w 1994 roku Kształt wody, czyli pierwsza część przygód detektywa Salva Montalbana, przysporzył mu popularności i od tamtej pory twórca opowieści kryminalnych z Vigaty zaczął regularnie wydawać kolejne powieści.

Salvo Montalbano jest postacią, którą naprawdę trudno nie polubić. Detektyw uwielbia brać z życia to, co najlepsze: nie żałuje sobie dobrego jedzenia, najlepiej z jakichś niewielkich knajpek słynących wyjątkowego dania; spożywa w sporych ilościach różnorakie trunki, no i, oczywiście, jak na Sycylijczyka przystało, kocha kobiety, choć zazwyczaj jest wierny jednej. Posterunek w Vigacie stanowi niemal podręcznikowy przykład dowcipu o gapowatych policjantach, dzięki czemu nie brakuje odprężającego humoru sytuacyjnego. Ci sami mundurowi potrafią jednak przeistoczyć się w prawdziwych zawodowców, gdy sytuacja staje na ostrzu noża. Montalbano wie, że może liczyć na Catarellę, Augella czy Fazia, kiedy robi się naprawdę gorąco. Senne zazwyczaj nadmorskie miasteczko od czasu do czasu staje się miejscem zbrodni i tajemniczych wydarzeń, z którymi komisarz musi sobie poradzić.

W Polowaniu na skarb akcja wciąga czytelnika dość szybko strzelaniną i opisem domostwa, który potrafi zjeżyć włosy na karku. Jednakże zagrożenie udaje się szybko wyeliminować bez strat w ludziach, a Vigata ponownie wraca do swego powolnego tempa. Z nudów Montalbano daje się wkręcić w wydawać by się mogło niewinną zabawę w poszukiwanie skarbu. Z każdą następną podpowiedzią okazuje się, że ta gra przestaje być zabawna i niewinna. Powiedzieć coś więcej byłoby ciężkim grzechem, nie chcę wam psuć zabawy. Koniecznie sięgnijcie po kryminał Camillerego, pośmiejcie się i odpocznijcie rozwiązując zagadkę wraz z niezawodnym Montalbano. Lektura idealna na takie upały, polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

Akcja 100 książek w 2018 roku – 72/100, Czytelnicze igrzyska, Olimpiada czytelnicza – 208 stron, Przeczytam 52 książki w 2018 roku – 72/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,7 = 3,4 cm, W 200 książek dookoła świata – Włochy, Wyzwanie Czytamy nowości

Królowa Pomorza i inne historie z Vigaty - Andrea Camilleri

Autor – Andrea Camilleri

Tytuł – Królowa Pomorza i inne historie z Vigaty

Tytuł oryginału – La Regina di Pomerania

Przekład – Maciej A. Brzozowski

Oficyna Literacka Noir sur Blanc

ISBN 978-83-7392-618-9

Zbiór opowiadań Królowa Pomorza to moje pierwsze spotkanie z twórczością Andrea Camilleriego. Camilleri jest ciekawą osobą, bo oprócz bycia prozaikiem, jest też poetą oraz reżyserem teatralnym. Sławę przyniósł mu cykl powieści kryminalnych o komisarzu Montalbano, rozgrywających się w fikcyjnym sycylijskim miasteczku Vigata. I właśnie Vigata stanowi wspólny mianownik i arenę dla wydarzeń opisanych w ośmiu opowiadaniach składających się na książkę Królowa Pomorza.

Co się wydarzy w małym sycylijskim miasteczku, gdy dwóch sprzedawców lodów, o równie bujnej fantazji, co niewzruszonym uporze jest rywalami zarówno w miłości jak i w interesach? 

Lub, gdy w okresie rozkwitu faszyzmu pewien ogrodnik odziedziczy szczególnie upartego osła zwanego „Mussolini”? Albo, gdy po powrocie demokracji, mieszkańcy Vigaty zaczną się oddawać pewnej ryzykownej grze?

Biorąc do ręki niepozorną (trzysta stron i niewielki format, akurat do torebki) książeczkę Camilleriego, zupełnie nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Nie zdawałam sobie sprawy, że jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przeniosę się do małej mieściny na Sycylii. To w Vigacie, typowym włoskim miasteczku, dzieją się rzeczy zwykłe ale i całkiem niecodzienne. To tutaj mieszkają interesujące, a nawet intrygujące osoby, których przywary zostały opisane z dużym wyczuciem, ciepłem, zrozumieniem i humorem. A to, co szczególnie mi się podobało, to fakt, że Camilleri nie ocenia postaw swoich bohaterów, a skupia się na tym, co dla nich w danym momencie jest najważniejsze.

Ja odebrałam te opowieści trochę jak przypowieści, które kończą się morałem. Zaczarował mnie talent gawędziarski Camilleriego. Włoskiego pisarza cechuje niewiarygodna zdolność do obserwacji ludzi, ich charakterów, mentalności i sposobu bycia. Osiem opowiadań, osiem ciekawych historii, z których najbardziej zapadły mi w pamięci tytułowa Królowa Pomorza oraz Pojedynek  i Ojciec nieznany. To nie tak, że pozostałe pięć jest słabszych. Uważam, że wszystkie są świetne i warte poznania.

Wdzięk tych ośmiu nowel składających się na zbiór „Królowa Pomorza” polega przede wszystkim na opisie pewnej społeczności poprzez ukazanie jej człowieczeństwa, gdzie zarówno wady jak i zalety mogą budzić uśmiech. W atmosferze raz beztroskiego dzieciństwa, raz okrucieństwa tego rozkosznego mikroświata, Camilleri przedstawia nam swoją wizję człowieka, która jednak nigdy nie jest pesymistyczna, choć jego ostre pióro nikogo nie oszczędza, szczególnie tych dzierżących władzę.

Królową Pomorza czyta się bardzo szybko, lekko i przyjemnie. Książka jest po prostu bajeczna w odbiorze. Cechuje się prostotą, ale i elegancją, błyskotliwością oraz dbałością o formę. Camilleri, nawet w tych krótkich opowiadaniach, świetnie oddaje klimat i nastrój włoskiego południa. I nawet tutaj, w  takich drobiazgach czuje się rubaszny dowcip, przyjemną dawkę złośliwości i pazur artysty, jakim bez wątpienia jest włoski pisarz. Zdecydowanie przy tej książce można się świetnie zrelaksować i odpocząć. Zdecydowanie polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

52/2016 – 186/52, Czytamy nowości, Gra w kolory, Kiedyś przeczytam 2016, Motyw zdrady w literaturze, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam  strony, bo kocham tomy, Przeczytam 100 książek w 2016 roku – 186/100, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 1,7 = 28,7 cm, Reading Challenge 2016, W 200 książek dookoła świata - Włochy