Wodospady Cienia po zmroku. Niewypowiedziana - C.C. Hunter

Autor – C.C. Hunter

Tytuł – Niewypowiedziana

Tytuł oryginału – Unspoken

Seria – Wodospady Cienia po zmroku

Przekład – Joanna Lipińska

Wydawnictwo Feeria Young

ISBN 978-83-7229-560-6

Della Tsang musi stawić czoła największemu wyzwaniu swojego życia. Działając na rzecz elitarnej grupy zajmującej się śledzeniem zjawisk nadprzyrodzonych, ma rozwikłać zagadkę morderstwa sprzed dwudziestu lat. I nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyby nie to, że oskarżonym jest… jej ojciec, a ofiarą jego własna siostra. Wszystko komplikuje dodatkowo związanie Delli z tajemniczym i irytująco doskonałym Chase’em Tallmanem. Wampirzyca nadal czuje się zdradzona po tym, jak Chase wykradł jej sekrety, ale potrzebuje jego pomocy, aby dowiedzieć się prawdy o swoim ojcu. A w tym wszystkim jest jeszcze Steve, przystojny zmiennokształtny, któremu najwyraźniej Della nie przestała być obojętna.

Niewypowiedziana to trzecia i ostatnia część serii Wodospady Cienia po zmroku. Z przykrością rozstaję się z tym cyklem, ale mam nadzieję, że C.C. Hunter jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Może zdecyduje się na dalszy ciąg, tym razem przybliżając nam postać czarownicy Mirandy, a być może skupi się na najbardziej tajemniczej w tej chwili, postaci Chase’a. Można na razie mieć nadzieję i poczekać na dalszy ruch amerykańskiej pisarki.

Wodospady Cienia po zmroku to fantastyka, nie z najwyższej półki, ale też nie taka z dolnej. Przyjemny średniaczek, który czyta się rewelacyjnie, co z pewnością jest zasługą bardzo lekkiego pióra pisarki i całkiem ciekawej fabuły. Przygody nadnaturalnej młodzieży mogą przypaść do gustu szerszej części czytelników, nie tylko tym młodszym, do których niewątpliwie jest kierowana.

Nie wszyscy wiedzą, że Wodospady Cienia to obóz - szkoła dla wyjątkowych młodych ludzi-nieludzi. Są wśród nich wampiry, elfy, czarownice, wilkołaki i inni zmiennokształtni. Dzięki pomysłowi Hunter mamy okazję poznawać ich życie, miłości, wzloty i porażki. Cała seria napisana jest interesująco i przyznaję, że bardzo miło spędziłam z nią czas. Nie brak tutaj ciekawych postaci i dynamicznej akcji, dzięki czemu czasami trudno było mi odłożyć książkę choć na chwilę.

Niewypowiedziana to zamykająca cykl część. Całość poświęcona została głównie młodej wampirzycy Delli, jej życiu, kłopotom - nie tylko sercowym, przeszłości. Della według mnie okazała się wdzięcznym tematem. Dziewczyna jest postacią bardzo interesującą i nie tak ckliwą, jak Kylie. Della jest wyjątkową wampirzycą, która przeżyła dwie przemiany, dzięki czemu zyskała na sile i szybkości, ale dodatkowo, co zdarza się bardzo rzadko, ma kontakt z duchami. Do tej pory była związana ze Steve’em, chłopakiem zmiennokształtnym. Teraz przyspieszenie jej pulsu staje się zasługą Chase’a.

Chase Tallman. Chłopak, z którym, niestety, była związana. Chłopak, który oddał jej swoją krew, by się upewnić, że Della przeżyje rzadko spotykaną drugą przemianę wampiryczną, czyniącą ją odrodzoną, czyli silniejszą i groźniejszą wampirzycą przyciągającą duchy. Co prawda wcale się o to nie prosiła ani nie miała na to ochoty, zwłaszcza ten kawałek z duchami.

W Niewypowiedzianej akcja kręci się wokół oskarżenia ojca Delli o zabicie swojej siostry dwadzieścia lat wcześniej. Dziewczyna nie wierzy w jego winę, ale to nie wystarczy. Trzeba zebrać przekonujące dowody, aby odsunąć podejrzenie od jej taty. Przecież nawet jeśli teraz ojciec traktuje ją jak kogoś obcego, to nie jest zły człowiek. Dziewczyna z pomocą przyjaciół stara się zebrać dowody na niewinność ojca.

To dobry człowiek, Chase. Wszystkie moje przyjaciółki chciały, żeby ich ojcowie byli do niego podobni, Kiedy wybierałyśmy się dokądś późnym wieczorem, tata zawsze nas odwoził. Odbierał wszystkie moje przyjaciółki i zawoził na miejsce, a potem przywoził z powrotem. Czasami po meczu piłki nożnej zabierał nas na kolację i lody (…) Nigdy nie ominął żadnego tańca ojca z córką, ani moich występów. Był moim mistrzem. Zawsze wiedziałam, że mam mnie kocha, ale tata… On mnie uwielbiał. Jeśli miałam jakiś problem, to właśnie do niego się zwracałam. I zrobiłby dla mnie wszystko.

Niewypowiedziana, jak napisałam wcześniej to lekka fantastyka, przede wszystkim dla młodzieży, ale z całą pewnością spodoba się szerszemu gronu czytelników. Książka, tak jak wcześniejsze powieści C.C. Hunter czyta się po prostu sama. Jestem pewna, że rewelacyjnie nada się na letnie leniuchowanie.

Komu polecić Niewypowiedzianą? Na pewno wszystkim wielbicielom fantastyki i paranormal romance. Pozycja obowiązkowa dla tych z was, którzy czytali Wodospady Cienia, a także wcześniejsze części Wodospadów Cienia po zmroku. Zapraszam do fantastycznego świata wykreowanego przez amerykańską pisarkę Christie Craig Hunter. Polecam.

Chase odrzucił głowę do tyłu i wybuchnął śmiechem. Ten dźwięk był dla jej uszu jak muzyka. A to, że byli razem, było niczym magia. A potem Chase przyciągnął ją do siebie (…) Della nie pamiętała, by cokolwiek wydawało jej się równie właściwe. Bycie z nim, obok niego.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

52/2016 – 91/52, Czytam fantastykę, Czytam opasłe tomiska – 440 = 1304 stron, Czytam Young Adult, Czytamy nowości, Dziecinnie, Gra w kolory, Historia  z trupem, Kiedyś przeczytam 2016, Motyw zdrady w literaturze, Pod hasłem 2016, Przeczytam 100 książek w 2016 roku – 91/100, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 3,3 = 11,1 cm, Reading Challenge 2016, W 200 książek dookoła świata – Stany Zjednoczone

Zapraszam do wzięcia udziału w konkursie - "Chciwość" czeka!

Życie i śmierć. Zmierzch opowiedziany na nowo. Zmierzch 10. rocznica - Stephenie Meyer

Autor – Stephenie Meyer

Tytuł – Życie i śmierć. Zmierzch opowiedziany na nowo

Zmierzch. Wydanie specjalne. 10. Rocznica

Tytuł oryginału – Twilight. Life and Death

Przekład – Joanna Urban, Donata Olejnik

Grupa Wydawnicza Publicat/Wydawnictwo Dolnośląskie

ISBN 978-83-271-5462-0

Dziesięć lat minęło. Aż się wierzyć nie chce, tak szybko uciekł czas. Dziesięć lat od momentu, gdy zaczęliśmy przygodę z bohaterami Zmierzchu, Bellą i Edwardem. Dziwnym sentymentem darzę tę serię. To był jeden z pierwszych tytułów na rynku o wampirach w gatunku paranormal romance. Później pojawiały się inne książki, mniej lub bardziej udane, ale to Zmierzch właśnie znalazł miejsce w moim sercu. Często się zastanawiałam dlaczego. Nie jest jakoś wybitnie napisany, ale po poważnej i analitycznej, mojej ulubionej Anne Rice, mogłam znów przenieść się w ten fantastyczny świat, gdzie nawet dla wampirów istnieje miejsce obok ludzi.

Nigdy wcześniej nie zastanawiałem się nad śmiercią – nawet mimo wydarzeń ostatnich miesięcy. Ale choćbym próbował, z pewnością nie wpadłbym na coś podobnego (…) Przynajmniej miałem oddać życie za kogoś innego, za kogoś kogo kochałem. To bez wątpienia dobra śmierć. Szlachetna. Znacząca.

W dziesiątą rocznicę po Zmierzchu możemy jeszcze raz zachwycać się historią wykreowaną w wyobraźni Stephenie Meyer. Bardzo obszerna powieść została podzielona na dwie, niemal równe części. Jedną stanowi na nowo napisana pierwsza część Zmierzchu. Po odwróceniu książki otrzymujemy powieść Życie i śmierć. Ta część jest wyjątkowa i specjalnie napisana na tę rocznicę. Nie zobaczymy tutaj dalszych losów Belli i Edwarda, lecz prawie identyczną opowieść, w której wampirem jest dziewczyna, nie chłopak.

Promienie słońca odbijały się od jej skóry, tańczyły tęczowymi brylantami po jej twarzy, szyi i rękach. Tak bardzo lśniła, że musiałem zmrużyć oczy, bo patrząc na nią, miałem wrażenie, jakbym patrzył prosto w słońce. Teraz miałem ochotę upaść na kolana, bo wyglądała jak bóstwo, któremu należy się uwielbienie.

Rzecz dzieje się, tak jak we wcześniejszej serii, w Forks, miasteczku położonym na północno-zachodnim krańcu stanu Waszyngton, na półwyspie Olympic. Bohaterami są śmiertelny Beau i nieśmiertelna Edythe. Historia prowadzona jest w sposób analogiczny, więc co bardziej pojętni czytelnicy nie powinni być zdziwieni i nie będą mieć problemu, aby znaleźć się w tej nowej rzeczywistości. Faceci zamieniają się rolami z kobietami i na odwrót, wyjątek stanowią tylko rodzice Beau. Meyer wykonała kawał dobrej roboty, sprawiając taki niespodziewany prezent licznym, wiernym miłośnikom sagi Zmierzch.

Czyż nie jestem najdoskonalszym drapieżnikiem na świecie? Wszystko we mnie cię przyciąga, pociąga, kusi – mój głos, moja twarz, nawet mój zapach! I po co to wszystko? (…) Przecież i tak nie mógłbyś mi uciec. Przecież i tak nie mógłbyś mnie pokonać…

Jeżeli pamiętacie pierwszy tom Zmierzchu to na pewno będziecie bardzo mocno zaskoczeni zakończeniem tej historii. Meyer w prezencie dla nas, czytelników stworzyła nową, alternatywną końcówkę. Jestem ciekawa jak zareagują na ten zabieg fani sagi. Mnie się spodobało. Z resztą cała powieść Życie i śmierć jest bardziej skondensowana, co tylko wychodzi jej na dobre.

Trzymałem rękę na jej dłoni i wykorzystując to, że miała przymknięte powieki, wpatrywałem się w nią bezwstydnie. Pomału napięcie zaczęło znikać z jej twarzy. Wkrótce była znowu gładka i pozbawiona emocji, jak posąg. Cudowny posąg, wyrzeźbiony przez genialnego artystę. Może Afrodyta? Tak chyba nazywała się bogini piękności?

Wiem, że nie muszę większości z was zachęcać do sięgnięcia po niespodziankę od Stephenie Meyer, ale jednak właśnie to zamierzam zrobić. Gwarantuję, że wielbiciele prozy autorki nie będą zawiedzeni, a nowi czytelnicy znajdą w tej powieści ciekawą lekturę. Wszak jest to intrygująca historia o prawie zakazanej miłości zwyczajnego chłopaka do pięknej wampirki, a całość ubrana w senną i deszczową atmosferę małego amerykańskiego miasteczka. Lubisz lekką fantastykę? To jest to książka dla ciebie. Lubisz serię Zmierzch? W takim razie jest to pozycja obowiązkowa.  Polecam gorąco.

Czy jesteś skłonny pozwolić się ugryźć?

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

52/2016 – 63/52, Czytam fantastykę, Czytam opasłe tomiska – 790 = 1702 strony, Czytam Young Adult, Dziecinnie, Historia z trupem, Kiedyś przeczytam 2016, Przeczytam 100 książek w 2016 roku – 63/100, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 5,2 = 22,8 cm, Reading Challenge 2016, W 200 książek dookoła świata – Stany Zjednoczone

Wodospady Cienia po zmroku, 2. Wieczna - C.C. Hunter

Autor – C.C. Hunter

Tytuł – Wieczna

Tytuł oryginału – Eternal

Seria – Wodospady Cienia po zmroku, 2

Przekład – Joanna Lipińska

WydawnictwoFeeria Young

ISBN 978-83-7229-534-7

Wieczna to już siódme spotkanie z bohaterami Wodospadów Cienia, a drugie z Dellą w roli głównej. Po pięciu książkach o kameleonce Kylie, przyszedł czas na jej przyjaciółkę i współlokatorkę, wampirzycę Dellę. C.C. Hunter nas rozpieszcza, tworząc coraz to nowe historie. Wieczna to kontynuacja Odrodzonej. Jest to oczywiście fantastyka, nie taka z najwyższej półki, ale nie znaczy to, że gorsza. Lekka i przyjemna opowieść o nadnaturalnej młodzieży, przeznaczona przede wszystkim dla młodego czytelnika.

Kurde. Musiała ranić Steve’a. Ale jak miała to naprawić? Miała dwie możliwości. Tylko dwie. Zostawić go albo odmówić pracy nad sprawą z Chase’em. I w ogóle zerwać z nim jakiekolwiek kontakty. T%a myśl była niczym ciernista kula. Zapiekły ją oczy (…)

Co tym razem przygotowała dla nas autorka? Oczywiście jest niebezpiecznie i często mroczno, ale akurat to wampirom w ogóle nie przeszkadza. Mamy kilka tajemnic, z którymi główna bohaterka będzie musiała sobie poradzić. Poznanie ich będzie skutkowało zweryfikowaniem dotychczasowego życia. Prawdy, na których do tej pory polegała, walą się w gruzy. Nie zabraknie też związków i rozwiązków miłosnych, bo na jednej szali mamy cudownego i ugodowego Steve’a, a na drugiej irytującego Chase’a. Wybór jest trudny, ale konieczny. A może sprawa z chłopakami rozwiąże się sama...

Związani. Pamiętała, co na ten temat powiedział jej Chase. To łączy dwa wampiry. Stają się nawzajem prawie częścią siebie. Ich relacja jest porównywalna do związku bliźniąt jednojajowych albo bratnich dusz.

Della sądzi, że udało jej się dojść do ładu w swoim pogmatwanym i mocno skomplikowanym życiu. Po kolejnej przemianie, którą bardzo ciężko zniosła, została połączona z Chase'em. Tylko co to połączenie tak naprawdę znaczy? Tego będzie się musiała dopiero dowiedzieć. Musi również zapanować nad nową sobą, silniejszą, szybszą i potrafiącą latać…

Della była nosicielką wirusa wampiryzmu i została przemieniona prawie rok temu. Druga przemiana, niezwykle rzadka, oznaczała, że teraz stała się jeszcze szybsza i silniejsza – innymi słowy, mogła najpierw bić, a pytania zadawać potem.

Całe szczęście, że dziewczyna może liczyć, jak zawsze, na pomoc ze strony swoich najlepszych przyjaciółek, kameleonki Kylie i czarownicy Mirandy, które okazują się niezawodne w każdej sytuacji. Tym razem dodatkowo może oczekiwać na pomocną dłoń (może nie tylko dłoń) pewnego wkurzającego wampira, który jest jej coraz mniej obojętny.

C.C. Hunter zafundowała nam, czytelnikom, całkiem niezłą serię i z każdą kolejną częścią uzależniamy się od jej opowieści. Jak zwykle autorka pozostawia nas na koniec z wielkim niedosytem. Niedosytem, którym są cały czas nasuwające się pytania i brak odpowiedzi. 

Doskonale pamiętała, jak bardzo cierpiała podczas drugiej przemiany, a Chase cierpiał wraz z nią, nie mniej niż ona, byle tylko zwiększyć jej szansę na przetrwanie. Przypomniała też sobie, że wielokrotnie jej mówił, iż jego zdaniem Chan nawet z jego pomocą nie miał szans na przeżycie. Czy ona zdobyłaby się na coś takiego dla kogoś, kogo prawie nie znała, gdyby miała wątpliwości, czy to coś da? I pozwoliła, by zginął ktoś inny, chociaż miał większe szanse przeżycia?

Wieczna, jak napisałam wcześniej, to idealna pozycja dla młodzieży. Jestem pewna jednak, że spodoba się każdemu wielbicielowi fantastyki. Nie brak tu ciekawych osobników, należących do różnych gatunków, od elfów po zmiennokształtnych. Mamy wiele nieszablonowych postaci, i nie myślę tylko o głównych bohaterach. Oczywiście, jest zawrotne tempo i zwroty akcji, które stanowią znak rozpoznawczy Hunter, ale i nie dają czytelnikowi chwili wytchnienia. Czasu na lekturę nie potrzeba dużo, gdyż książka, tak jak wcześniejsze, czyta się dosłownie sama. Lekki styl pisarki zdecydowanie ułatwia czytanie. Kłopoty sercowe powodują trochę zamieszania, ale rozjaśniają mrok, który wkrada się na karty powieści. Podsumowując, polecam Wieczną wszystkim fanom Wodospadów Cienia, młodzieży i miłośnikom fantasy, a przede wszystkim paranormal romance.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

52/2016 – 50/52, Czytam fantastykę, Czytam opasłe tomiska – 375 = 3249 stron, CzytamYoung Adult, Dziecinnie, Historia z trupem, Klucznik, Motyw zdrady wliteraturze, Pod hasłem 2016, Przeczytam 100 książek w 2016 roku – 50/100,Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 3 = 36 cm, Reading Challenge 2016,  W 200 książek dookoła świata – Stany Zjednoczone, Wielkobukowe wyzwanie