Paweł Kasprowicz
Widokówki
Ridero
ISBN 978-83-8431-207-0
Widokówki Pawła Kasprowicza to krótkie, wyjątkowo intymne i refleksyjne miniatury prozatorskie, które nie opowiadają klasycznej, linearnej fabuły, ale raczej mapują uczucia, wspomnienia i nastroje. To książka, która bardziej przypomina zbiór literackich impresji niż zbiór opowiadań, a jej siła tkwi w emocjonalnym oddźwięku każdej sceny.
Czytając Widokówki, miałam wrażenie, że książka niczego nie narzuca. Nie chce być ważniejsza, niż jest. Pozwala się czytać powoli, czasem z przerwami, czasem tylko fragmentami - jakby dokładnie wiedziała, że pamięć działa w ten sam sposób.
Widokówki to książka, która wymyka się klasycznym kategoriom narracyjnym. Nie jest ani zbiorem opowiadań, ani dziennikiem, ani powieścią fragmentaryczną w tradycyjnym sensie. Najbliżej jej do literackiego zapisu działania pamięci - nie ciągłej, emocjonalnej, pozbawionej hierarchii. Autor proponuje nie historie, lecz doświadczenie - serie krótkich zatrzymań, z których każde funkcjonuje jak osobna pocztówka wysłana z innego momentu życia.
Pamięć w Widokówkach nie służy rekonstrukcji przeszłości ani jej podporządkowaniu; ukazuje jej chaotyczny charakter. Kasprowicz nie dąży do kompletności ani do domknięcia sensu, interesuje go to, co ulotne, niedopowiedziane, pozornie nieistotne. W ten sposób książka staje się spisem tego, co zwykle znika na marginesach “wielkich narracji” – drobnych uczuć, chwil zawieszenia, nieoczywistych emocji.
Każda widokówka istnieje autonomicznie, jednak wszystkie razem tworzą mozaikę wewnętrznego doświadczenia. Nie otrzymujemy przewodnika ani klucza interpretacyjnego. Musimy sami odnaleźć sens w rytmie lektury. Jednak taka konstrukcja wymaga uważności i cierpliwości, lecz w zamian oferuje przestrzeń do osobistego rezonansu.
Istotnym elementem książki jest także jej emocjonalny ton. Dominuje w nim melancholia, ale nie przytłaczająca, ale cicha, pogodzona z przemijaniem. Kasprowicz nie idealizuje przeszłości, zamiast tego pokazuje ją jako naturalną część ludzkiego doświadczenia: fragmentaryczną, niedoskonałą, bolesną czy czułą.
W świecie, który domaga się sensu, pointy i wyraźnego celu, Kasprowicz proponuje literaturę zatrzymania. Pokazuje, że nie każda chwila wymaga uzasadnienia. Wartość Widokówek polega na tym, że uczą one innego sposobu czytania i przeżywania literatury. Jej sens nie leży w fabule ani w przesłaniu, ale w samym akcie uważnego czytania - podobnego do oglądania starej pocztówki, której znaczenie zna tylko ten, kto ją otrzymał.
To lektura na moment, gdy chce się zwolnić i pobyć ze sobą - bez pośpiechu i bez oczekiwań.
monweg
Dziękuję Autorowi
W ramach wyzwań: Przeczytam 120 książek w 2026 roku – 6/120; Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 0,8 cm; 132 stron
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz