Anielski sennik i Magiczny Tarot Zakonu Złotego Brzasku

Autorki – Doreen Virtue, Melissa Virtue

Tytuł – Anielski sennik. Odczytywanie wiadomości przekazywanych przez anioły i przewodników sennych

Tytuł oryginału – Angel Dreams. Healing and Guidance from your Dreams

Przekład – Joanna Żywina

Wydawnictwo Illuminatio

ISBN 978-83-64645-64-8

Doreen Virtue, dr psychologii, obdarzona jest darem jasnowidzenia i przez całe życie pracuje ze sferą anielską, czego owocem jest wiele międzynarodowych bestsellerów. Nim zajęła się pisaniem książek, spędziła wiele lat, kierując wydziałem psychiatrycznym. Jej życie odmieniło się, gdy została cudem uratowana z sytuacji zagrożenia życia. Ostrzegł ją wtedy anioł. Od tamtej pory rozwija swoją komunikację z tymi pięknymi istotami. Wydała kilkanaście książek i talii kart do kontaktu z aniołami.

Sny są wrotami do kreowania Twojego świata i wymarzonego życia. Są narzędziami, dzięki którym możesz doświadczać siebie, poznawać swoje pragnienia i uzdrawiać wszystkie obszary życia. Ciesz się zabawą i tworzeniem swoich snów. Ciesz się odkrywaniem ich znaczenia. Ciesz się magicznym czasem nocnych podróży!

Na początku muszę sprostować, ta książka nie jest sennikiem, lecz formą poradnika, jak przywoływać sny, przygotowywać się do nich i kreować. Publikacja zawiera interpretacje podstawowych symboli sennych, np. zwierzęta, kolory, ogień, włosy, woda.

Dużą część stanowią historie osób, które autorki poprosiły o podzielenie się opowieściami ze spotkań sennych z aniołami. Historie te zostały przedstawione w postaci niedługich opowiadań i tak też się je czyta.

Amerykańskie autorki opisują genezę snów, sposób w który powinno się je interpretować oraz rolę aniołów, istot, które powinniśmy prosić o pomoc. W Anielskim senniku znajdziecie rytuały i afirmację oraz wytyczne, jak przygotować siebie i przestrzeń wokół, szykując się do snu.

Publikacja jest dość interesująca i nieźle napisana. Dzięki niej zgłębicie trochę wiedzy na temat snów, a przy okazji także o sobie. Dorren i Melissa spróbowały odpowiedzieć na kilka dręczących nas pytań. Między innymi, czy sny są tylko wytworem wyobraźni, czy też kreacją tego, co przeżywamy. Dzięki niewielkim rozmiarom możesz zawsze książkę mieć przy sobie.

Anielski sennik polecam osobom, które pasjonują się ezoteryką, a snami w szczególności.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 13/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 1,5 = 25,7 cm, W 200 książek dookoła świata – Stany Zjednoczone, Zaczytajmy się

Autorzy – Chic Cicero, Sandra Tabatha Cicero

Tytuł – Magiczny Tarot Zakonu Złotego Brzasku

Tytuł oryginału – Golden Dawn Magical Tarot

Przekład – Maciej Lorenc

Wydawnictwo Illuminatio

ISBN 978-83-64645-00-6

Oto najlepsza talia kart Tarota przeznaczona dla wszystkich studentów okultyzmu i tradycji Złotego Brzasku, zarówno dla początkujących, jak i tych bardziej zaawansowanych. Talia kart tarota stworzona na życzenie słynnego okultysty i ojca współczesnego ruchu Złotego Brzasku, Israela Regardiego, łączy w mistrzowski sposób tradycyjną symbolikę Tarota z opisami zaczerpniętymi z rytuałów inicjacyjnych Zakonu Złotego Brzasku. To także pierwsza talia Tarota zawierająca symbolikę niezbędną podczas wykonywania rytuałów magicznych.

Tarot, używany przez okultystów, mistyków i magów do dywinacji i medytacji, teraz dzięki Wydawnictwu Illuminatio może znaleźć nowych właścicieli, gotowych zgłębić jego tajemnice. Tarot stanowi kompletny i skomplikowany system opisywania ukrytych sił leżących u podstaw Wszechświata. Jest także kluczem do wszystkich nauk okultystycznych. Każda karta jest astralnym zwierciadłem ludzkiej duszy.

Magiczny Tarot Zakonu Złotego Brzasku jest rezultatem ciężkiej pracy i poświęcenia. Talia została stworzona z myślą o osobach poszukujących wiarygodnego Tarota opartego na sprawdzonej tradycji. Książka Rytualny Tarot Zakonu Złotego Brzasku poświęcona jest symbolice wszystkich składających się na nią kart oraz kabalistycznych zasad leżących u jej podstaw.

Autorzy poruszają w książce tematy: historii kart Tarota, Kabały, Drzewa Życia i związków Tarota z Kabałą. Przedstawiają szczegółowe opisy Wielkich (22 karty) i Małych Arkanów (56 kart) czyli opisują każdą kartę po kolei, drobiazgowo je interpretując. Zamieścili również praktyczne techniki dywinacyjne i rytualne, w których Tarot wykorzystuje się jako narzędzie duchowego rozwoju.

Publikacja zawiera praktyczną wiedzę o tej zadziwiającej talii kart, którą jest właśnie Tarot. Dzięki niemu można zajrzeć w ludzki los, wejrzeć w ludzką duszę, a nawet zapytać o poprzednie inkarnacje. Można dowiedzieć się co jest zapisane w kartach. Tarot wskazuje możliwości, jakie ma przed sobą człowiek; mówi o tym, co może się wydarzyć; ostrzega i podpowiada; radzi jak walczyć z naszymi lękami i niepowodzeniami oraz jaką drogę obrać.

Książka Rytualny Tarot Zakonu Złotego Brzasku została napisana z myślą o osobach, które dopiero wchodzą w świat Tarota i się go uczą, jak i doświadczonych magach. Materiał zebrany w tej książce z powodzeniem pozwoli nowicjuszom zrozumieć podstawy kabalistycznego Tarota, ale jednocześnie zadowoli magów, którzy od jakiegoś czasu parają się Kabałą i wróżeniem.

Bardzo interesująca propozycja, ciekawie i czytelnie napisana książka i przepięknie wykonana talia kart. Polecam.

Spadkobierco umierającego świata, wzywamy Cię do żywego piękna. Wędrowcze z dzikiej ciemności, wzywamy Cię do łagodnego światła. Zbyt długo trwałeś w ciemnościach – porzuć noc i szukaj dnia.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 2, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 14/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2 = 27,7 cm, W 200 książek dookoła świata – Stany Zjednoczone, Wyzwanie czytelnicze 2017 - kolor, Zaczytajmy się

Shadow - Sylvain Reynard

Autor – Sylvain Reynard

Tytuł – Shadow

Cykl – The Florentine

Przekład – Ewa Skórska

Wydawnictwo Akurat

ISBN 978-83-287-0426-8

Mroczny cień padł na Florencję. Inspektor Batelli nie spocznie, zanim nie udowodni Raven udziału w kradzieży bezcennych dzieł sztuki z galerii Uffizi, ale to niejedyny problem, z którym musi sobie poradzić dziewczyna. Oto powrócił książę wampirów, grożąc straszliwą zemstą wszystkim, którzy wyrządzili jej krzywdę. Dziewczyna staje przed trudnym wyborem: sprzysiąc się z siłami ciemności, czy odważnie stawić im czoło, odtrącając bezwzględnego, głodnego krwi adoratora? Cokolwiek postanowi, nie zdoła uwolnić się od burzliwej przeszłości, która i tak może okazać się zaledwie niewinnym wstępem do krwawej, mrocznej, pulsującej namiętnością przyszłości.

Shadow druga część najnowszego cyklu The Florentine Sylvaina Reynarda, znanego z trylogii o zabarwieniu erotycznym, którego bohaterem jest profesor Gabriel Emmerson, znawca twórczości Dantego. Chyba słusznie zakładam, że autor jest mężczyzną, więc będę używała takiej właśnie formy.

Lubię fantastykę, uwielbiam wampiry w literaturze i filmie. Co wiadomo o wampirach? Otóż Dzieci Nocy są piękne, nieśmiertelne, mają nadludzką siłę, są piekielnie szybkie, a ich dieta opiera się głównie na krwi żywiciela. Żywicielem natomiast można się stać z przymusu lub dobrowolnie, ale ten drugi rodzaj jest zdecydowanie rzadszy. Wampiry są drapieżnikami i lubią polować. Potrafią również latać (przynajmniej niektóre), a zdarzają się też ewenementy, które mogą poruszać się w promieniach słońca. Jak się chronić przed wampirem? Trudna sprawa, bo podobno czosnek i srebro to mity. Ale kołek osikowy chyba jest skuteczny. Aha, poznać wampira można prowadząc go w okolice lustra – ponoć nie ma odbicia.

Wampir u Sylvaina Reynarda jest arystokratą, przez ludzi nazywany lordem, przez wampiry Księciem. Jest wyrafinowany, lubi życie w luksusie, otacza się ładnymi przedmiotami i dziełami sztuki. Oczywiście jest piękny i zniewalający. W dwóch słowach – William York. Ale ma jedną całkiem ludzką słabość. William darzy uczuciem poruszającą się o lasce  kobietę, Raven Wood. Miłość wampira i człowieka znana już jest z literatury. Edward wampir u Stephenie Meyer, zakochał się w ludzkiej istocie. Tyle, że tu mamy uczucie głębsze, dojrzalsze, pełniejsze.

Niestety, tak jak w pierwszej części, nie przepadam za bohaterami tej historii. Ale tak już mam, że czasami się niepotrzebnie czepiam. Na pewno wolę Williama od Raven, ale to nie jest dziwne, gdyż wampiry są tym, co mnie interesuje. Raven, krótko mówiąc, momentami jest denerwująca, niezdecydowana i irytująca.

W tej części dodatkowo występuje wątek Kurii, walczącej z krwiopijcami i utrzymującej porządek oraz równowagę na świecie. Poza tym Książę wśród swoich pobratymców zaczyna być coraz mniej popularny, a może po prostu  ktoś chce zrzucić go z piedestału, gdzie zajmuje już naprawdę długo miejsce. Trochę więc się dzieje. Oczywiście nie zabrakło scen erotycznych, ale są one podane z delikatnością, subtelnie. Nie są wyuzdane i wulgarne.

Shadow to ciemność i niebezpieczeństwo.  Powieść, tak jak wcześniejsza Raven czyta się świetnie i bardzo szybko. Styl Reynarda jest lekki i przebrnięcie przez czterystu stronicową książkę nie zajmuje zbyt wiele czasu. Muszę przyznać, że jest interesująco i momentami strasznie. Co prawda czytałam już lepsze pozycje o wampirach, ale nie jest najgorzej i na pewno sięgnę po kolejną część cyklu.

Zapraszam do zwiedzenia wraz z bohaterami tej książki Florencji, jakiej nie zobaczycie w folderach biur podróży. Polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 2, Bezsenne wyzwanie – uniesienia krwiopijcy, Czytam fantastykę, Grunt to okładka, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 12/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,6 = 24,2 cm, W 200 książek dookoła świata – Kanada, Wyzwanie Czytamy nowości, Zaczytajmy się

Zapraszam na konkurs - do wygrania książka!

robię konkurs, bo mogę!

Jako, że objęłam patronatem medialnym powieść Magdaleny Ludwiczak "Tajemnica Błękitnej Alkowy" mam dla Was niespodziankę.

Wraz z Wydawnictwem Literackim Białe Pióro zapraszam na konkurs, w którym będzie można wygrać nowiutki, pachnący świeżością egzemplarz tejże książki.

Konkurs rozpoczyna się 21 stycznia 2017, a zakończy 4 lutego 2017 o godzinie 23,59.

Niezdecydowanych zapraszam do przeczytania recenzji

Co zrobić, żeby wygrać?

To bardzo proste.

W treści książki przewijają się obrazy, które maluje główna bohaterka, zatem należy odpowiedzieć na następujące pytanie:

W jaki sposób obraz może stać się terapią traumatycznych przeżyć, jak sztuka wpływa na tworzącego - pomaga czy nie, czy to odreagowanie, czy wołanie o pomoc?

Najciekawszy opis, bądź odpowiedź zostanie nagrodzony książką.

Aby było nas więcej, udostępniajcie baner, wrzucajcie informacje na Facebooka, Google...

Zgłaszacie się i odpowiadacie pod tym wpisem. Zostawienie adresu mailowego nie jest konieczne, ale byłoby dobrze, gdybyście zostawili adres swojego bloga. Będzie mi łatwiej poinformować o ewentualnej nagrodzie.

Nagroda zostanie wysłana tylko na terenie Polski.

Zapraszam do udziału i powodzenia.

Zamach na heroinę - Hanna Łącka

Autor – Hanna Łącka

Tytuł – Zamach na heroinę

Wydawnictwo Skrzat

ISBN 978-83-7915-409-8

Obraz narkomanii w XXI wieku. Książka o nieograniczonym dostępie do prochów, realiach życia polskiego ćpuna, drogach leczenia z nałogu – okiem narkomana i jego matki. Na chłodno i z dystansem, na ile oczywiście to możliwe, bohaterowie analizują wzajemnie swoje relacje i przeżycia, próbując razem dokonać zamachu na heroinę.

Narkomania, ciągle aktualny temat w literaturze i filmie. Od napisania znanych większości czytelników książek Pamiętnik narkomanki Barbary Rosiek czy też My, dzieci z dworca ZOO Christiane Felscherinow, minęło ponad trzydzieści lat. A prawie nic od tego czasu się nie zmieniło. Nawet jeśli wydaje nam się, że problem nas bezpośrednio nie dotyczy, więc go nie ma, on jednak jest niestety nieprzedawniony.

Poznajcie Tomka i jego matkę Hanię. Tomek, jak można się tego spodziewać jest narkomanem, bierze od blisko trzech lat. Jest heroinistą. Jak większość narkomanów nie widzi problemu i twierdzi, że wszystko ma pod kontrolą. Nie uczy się, bo po co. Nie pracuje, bo kto by robił za takie nędzne grosze. Łatwiej jest coś ukraść i sprzedać. Łatwiej jest się zadłużyć. Jest głuchy na prośby i groźby matki. Robi co mu się żywnie podoba.

Zamach na heroinę rozpoczynają wpisy babci chłopaka w formie pamiętnika, gdzie bezradna kobieta zamieszcza pełne rozgoryczenia krótkie teksty, płynące prosto z serca. Później treść się zmienia jest zapisem rozmowy Hani z Tomaszkiem. Każdy z nich reprezentuje inny światopogląd. Każdy ma inne oczekiwania, przeżycia, pretensje, pragnienia. Niby są podobni, ale jednak bardzo różni.

Bardzo długo nie mogłam tego zrozumieć. Z jednej strony jesteś do mnie podobny. Lubimy tę sama muzykę, te same książki i filmy. Choć dzieli nas całe pokolenie. Przez wiele lat nie mogliśmy usnąć bez naszych rozmów do poduszki. Zawsze mieliśmy wspólne tematy. I nagle okazuje się, że jesteśmy tak bardzo różni. Choć Ty jesteś moim dzieckiem, a ja jestem Twoją matką. Budzę się i dociera do mnie, że znaleźliśmy się po przeciwnych stronach. Jak wrogowie na wojnie.

Nie wiem czemu, ale w trakcie lektury stawał mi przed oczami obraz syna z Ballady o Januszku. Zdaję sobie sprawę, że nie było tam tematu narkomanii, ale był problem braku komunikacji i trudności z wychowaniem. I tu i tam jest matka i syn. Ona chce go za wszelką cenę go ratować, a on jest najmądrzejszy na świecie i nie widzi swoich błędów, zniekształceń prawdy, permanentnych kłamstw. Obie historie to ciągłe zmaganie się z przeciwnościami losu i bezwarunkowa miłość matki do dziecka.

Książka nie męczy, ma tylko (a może aż) 150 stron. Nie jest niczym rewolucyjnym, zwłaszcza dla tych czytelników, którzy zapoznali się innymi powieściami i publikacjami o narkomanii i z narkomanią w tle. Myślę tu o takich pozycjach, jak: Las Vegas Parano, Fight Club, Pulp Fiction czy American Psycho. 

Nie jest to książka o promowaniu narkomanii. To opowieść o walce z nałogiem, o samotności nawet wśród ludzi i o próbie ujarzmienia uzależnienia.

Warto przeczytać, by zrozumieć i nigdy nie podążać tą drogą. Polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

Czytam, bo polskie, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 11/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 1,3 = 21,6 cm, W 200 książek dookoła świata – Polska, Wyzwanie Czytamy nowości, Zaczytajmy się

Córeczka tatusia - Cathy Glass

Autor – Cathy Glass

Tytuł – Córeczka tatusia

Tytuł oryginału – Daddy’s Little Princess

Przekład – Anna Rajca

Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA

ISBN 978-83-287-0366-7

Do tej pory stwierdzenie "córeczka tatusia" kojarzyło mi się z uczuciem czystym i nienagannym. Gdy na świat przychodzi dziewczynka, krucha istotka, to dla ojca powód do prawdziwej dumy. Od tej chwili staje się oczkiem w głowie mężczyzny, jego córunią, księżniczką. Niestety od teraz będę dopatrywała się w relacji ojciec córka, drugiego dna.

Cathy Glass, pisząca pod pseudonimem brytyjska autorka bestsellerów, pracuje w opiece społecznej, a od ponad dwudziestu pięciu lat prowadzi rodzinę zastępczą dla dzieci pokrzywdzonych i potrzebujących. Ma troje własnych dzieci. Córeczka tatusia jest jej szesnastą książką wydaną w Polsce.

Siedmioletnią Beth wychowywał samotnie jej ojciec Derek. Matka odeszła, gdy dziewczynka miała dwa lata. Beth była dzieckiem miłym i na pozór otoczonym dobrą opieką. Cathy Glass szybko zaczęła mieć obawy, że jej relacja z ojcem nie jest taka, jaka być powinna. Oboje bardzo się kochali, a Derek rozpieszczał córkę i traktował ja jak księżniczkę. Jednak coś, czego Cathy nie potrafiła określić, budziło w niej niepokój.

Czy wydaje wam się, że stwierdzenie „córeczka tatusia” jest nienormalne? Nie wydaje mi się. Całkiem naturalne jest takie określenie, a zwłaszcza, gdy ma się tylko jedno dziecko. W tym przypadku dochodzi jeszcze jeden szczegół. Ojciec i córka zostali sami i mają tylko siebie na tym świecie. Jednak bardzo cienka jest granica między tym co właściwe, a tym co naganne.

Cathy Glass przedstawia nam jedną ze swoich licznych podopiecznych, siedmioletnią dziewczynkę, Beth. Relacje Beth z ojcem są dziwne do tego stopnia, że zaczynają budzić niepokój Cathy. Bo czyż nie jest kuriozalny fakt, że dorastająca dziewczynka sypia z ojcem. Rozumiem, że mógłby ją usypiać i szedł do własnego łóżka, ale… Gdzieś po drodze Derek zatracił zdrowy rozsądek. Obserwując tę dwójkę Cathy zauważa, że dziewczynka flirtuje z ojcem, ale także z innymi mężczyznami. Jej relacje z tatą przypominają bardziej zachowania pary zakochanych w sobie osób. Poza tym siedmiolatka wyzywająco się ubiera i szokująco maluje. Każdy zdrowy na umyśle człowiek potwierdzi, że coś jest z nimi nie w porządku.

- Lubię ładnie wyglądać dla ciebie tatusiu- Przecież cię nie widzę.- Wiem, ale możesz wyobrazić mnie sobie w różowej sukience, prawda?- Mogę – zgodził się – Zamykam oczy i widzę cię w różowej sukience, z włosami opadającymi na ramiona jak u prawdziwej księżniczki: księżniczki tatusia.- A ty jesteś moim księciem! – wykrzyknęła Beth.- I będziemy żyli długo i szczęśliwie w magicznym zamku. Tylko ty i ja.

Cathy Glass odmalowuje portret chorego mężczyzny. Mężczyzny, który się bardzo mocno pogubił i nie może sobie dać rady. Dziewczynki, która jest za mała na to, aby mogła ocenić swoje zachowanie. Oprócz tematu głównego, jesteśmy świadkami tego, co dzieje się w rodzinie pisarki. A zaczyna dziać się nie najlepiej.

Córeczka tatusia to powieść o problemach emocjonalnych, miłości, tęsknocie i samotności. Stwierdzam, że to bardzo przydatna i ważna książka. Nie jest to historia, jakie często czytuję, ale zdaję sobie sprawę, że jest sporo czytelniczek, które lubią ponad wszystko tego typu literaturę.

Córeczkę tatusia polecam szczególnie czytelniczkom lubiącym historie, które pisze samo życie. Na pewno książka spodoba się wielbicielkom talentu brytyjskiej pisarki. Uważam, że jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które sprawują kontrolę, bądź zamierzają w przyszłości prowadzić formę opieki jaką jest rodzina zastępcza. Przyznaję, że historia Beth jest bardzo poruszająca i wywołuje szereg emocji. Polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Czytamy powieści obyczajowe, Dziecięce poczytania, Grunt to okładka, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 10/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,3 = 20,3 cm, W 200 książek dookoła świata – Wielka Brytania, Wyzwanie Czytamy nowości, Wyzwanie czytelnicze, Zaczytajmy się

Tajemnica Błękitnej Alkowy - Magdalena Ludwiczak

Autor – Magdalena Ludwiczak

Tytuł – Tajemnica Błękitnej Alkowy

Wydawnictwo Białe Pióro

ISBN 978-83-64426-70-4

Zacznę od tego, że mój blog objął patronatem medialnym kolejną powieść Magdaleny Ludwiczak. Tajemnica Błękitnej Alkowy to nie jest jednak powieść z pieprzykiem, jak niektórym z was tytuł może się kojarzyć. Już za kilka dni będziecie mogli wygrać egzemplarz tej powieści w konkursie organizowanym przeze mnie na blogu. Wszystkich serdecznie zapraszam.

„Tajemnica Błękitnej Alkowy” to historia bardzo klimatyczna, jak stare domy, które skrywają przeróżne sekrety. Autorka stworzyła fabułę opartą na prawdziwych wydarzeniach sprzed ćwierć wieku. Napotkany gdzieś po drodze opuszczony, stary dom stał się inspiracją do powieści owianej magia minionych lat. Takie domy kryją wiele tajemnic, dobre bądź złe wspomnienia, przeżycia zaklęte w datach, przedmioty i meble, będące milczącymi świadkami zdarzeń oraz pamiętniki w pustych szufladach.

Wyjazd do lasu, zepsuty samochód i w konsekwencji „nocleg” w opuszczonym starym domu. Brzmi trochę jak horror, ale tym nie jest. Dwie pary zmuszone zostają do spędzenia nocy w środku lasu, a im wydaje się, że w środku niczego. W nocy wszystko wszak wygląda inaczej, niż w promieniach słońca. Dom jest opuszczony, zaniedbany i brudny, minęły czasy jego świetności. Co byście zrobili, gdybyście znaleźli się w takiej sytuacji? Ja chyba postąpiłabym jak te cztery osoby. Pomyszkowałabym, przeszukałabym kąty w nadziei znalezienia czegoś ciekawego. Ale chyba nie takiego znaleziska oczekiwali bohaterowie tej opowieści. Znaleźli pokój, w którym królowała ta sama data 15 marca, zmieniał się tylko rok – i tak trzydzieści razy. Odkryli jeszcze coś, pamiętnik właścicielki, z którą te daty są ściśle związane.

Tak zaczyna się opowieść snuta niespiesznie przez Magdalenę Ludwiczak, pisarkę, którą miałam okazję poznać podczas lektury jej wcześniejszej książki Dziewczyna z zaułka. Widać, że autorka rozwija się i coraz lepiej pisze, bo ta powieść jest  lepsza od swojej poprzedniczki.

Trudno określić głównych bohaterów tej historii. Zdecydowanie są to dwaj bracia bliźniacy Piotr i Paweł oraz ich towarzyszki Renia i Anna. Ale zastanawiam się czy palmy pierwszeństwa nie oddać Liliannie, malarce-amatorce i właścicielce tajemniczego memuaru.

Wspomniane pary umilają sobie bezsenną noc czytając wspomnienia nieszczęśliwej dziewczyny, a później kobiety. Powoli historia nabiera kształtów i wciąga bez reszty. Co skrywa w sobie ów pamiętnik? Jakie losy spotkały jego posiadaczkę? Skąd wzięły się zagadkowe daty i co oznaczają? Dlaczego jeden z pokoi jest zamknięty na głucho? Nie mogę zdradzić, żeby nie psuć wam przyjemności z lektury powieści Tajemnica Błękitnej Alkowy, więc na te i inne pytania sami musicie znaleźć odpowiedzi.

Tajemnica Błękitnej Alkowy to zgrabnie napisana powieść obyczajowa z wątkiem sensacyjnym i ciekawymi bohaterami. Motyw Lilianny jest chyba najlepszy i wysuwa się na pierwszy plan. Historia właścicielki pamiętnika jest zdecydowanie najbardziej interesująca i te fragmenty czytało mi się najlepiej. Cofnięcie się w czasie i poznawanie tego, co było, wyszło autorce najlepiej. Może następnym razem Magdalena Ludwiczak skusi się na napisanie powieści historycznej. Kto wie?

Tajemnica Błękitnej Alkowy to opowieść o samotności, cierpieniu, bezradności i rezygnacji z uroków życia, i w końcu o prawdziwej przyjaźni i wszystkich kolorach miłości. Wielki sekret skrywany przez lata, prawdziwa zbrodnia (?), strach przed ludźmi i światem, to składowe tej historii. Emocjonalna i emocjonująca powieść. Bardzo przyjemnie spędziłam czas na lekturze tej książki. Polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Czytam, bo polskie, Czytamy powieści obyczajowe, Grunt to okładka, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 9/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 1,9 = 18 cm, W 200 książek dookoła świata – Polska, Wyzwanie Czytamy nowości, Wyzwanie czytelnicze – kolor, Zaczytajmy się

Gratka dla wielbicieli cyklu powieściowego "Skazaniec"

Ojczulek, Suchy, Ślązak, Antek, Dawid Lepke, Rudolf Frantz

Znasz te postaci? Możesz stać się jedną z nich w wirtualnym świecie.

Wraz z autorem cyklu powieści "Skazaniec" Krzysztofem Spadło zapraszam chętnych, odważnych i kreatywnych do podjęcia wyzwania. Wyzwaniem tym jest "wejście w skórę" jednej z tych sześciu osób.

Masz ochotę wcielić się w czyjąś postać? Chcesz zyskać drugą tożsamość? Masz odwagę i pomysł w jaki sposób poprowadzić taki profil? Chcesz się dowiedzieć więcej – wyślij prywatną wiadomość na Fb powieści.

Zostało jeszcze sześć postaci, które czekają na pomysłowych, błyskotliwych i odważnych prowadzących. Spróbujesz?

Księga ogni - Jane Borodale

Autor – Jane Borodale

Tytuł – Księga ogni

Tytuł oryginału – The Book of Fires

Przekład – Katarzyna Mikulska

Dom Wydawniczy Mała Kurka

ISBN 978-83-62745-02-9

Kiedy ukrywasz coś, co okryje hańbą Ciebie i całą Twoją rodzinę… ucieczka wydaje się najlepszym rozwiązaniem…

Anglia, rok 1752. Agnes Trussel, bohaterka powieści Księga ogni, siedemnastoletnia dziewczyna z małej wioski w Sussex, po haniebnym gwałcie postanawia pozostawić za sobą przeszłość i ucieka do Londynu. Tu, kierowana ręką bożą trafia do warsztatu pirotechnika Johna Blacklocka, twórcy fajerwerków. Nastolatka ukrywa niechcianą ciążę będącą następstwem jej pohańbienia. Blacklock nie jest łatwym w obejściu mężczyzną, ale mimo trudnego charakteru pracodawcy dziewczyna czuje się dobrze i bezpiecznie w warsztacie, między półkami zapełnionymi tajemnymi substancjami. Okazuje się, że jest bardzo pojętną uczennicą, czym zaskarbia sobie przychylność Mistrza. Nie zauważa, że John zaczyna darzyć ją uczuciem. A mogłoby być tak pięknie, jak w bajce. Jednak zły los przyszykował dla Agnes nowy dramat. John nagle umiera. Co teraz stanie się z ciężarną dziewczyną? Nie napiszę. Sami musicie się tego dowiedzieć.

Księga ogni to debiut literacki angielskiej pisarki Jane Borodale. Napiszę więcej – to bardzo dobry debiut, a książka jest niesamowita, ciekawa i wciągająca. Zostajemy wrzuceni do osiemnastowiecznego Londynu, brudnego, pełnego nędzy i głodu. Przechadzka ulicami angielskiej stolicy nie jest niczym przyjemnym. Jako alternatywę mamy warsztat pirotechniczny, gdzie wszystko ma swoje miejsce i gdzie króluje ogień.

Jane Borodale wykonała kawał dobrej pracy. Do napisania książki zainspirowały ją historie ludzi pozbawionych życia na Placu Tyburn w XVIII wieku. I prawdę mówiąc czuje się ukochanie historii przez angielską pisarkę. Nie koloryzuje rzeczywistości, nie ubarwia sytuacji, ani charakterów. Londyn przez nią przedstawiony jest ohydny, a postaci powieści uwalane w brudzie i zepsuciu moralnym. Do samej głównej bohaterki mam stosunek ambiwalentny. Nie da się jej do końca lubić. Zresztą uważam, że taka bohaterka świetnie wpisuje się w mroczną i odpychającą atmosferę Londynu.

Podsumowując Księga ogni to bardzo interesująca pozycja na rynku wydawniczym, w ciekawej i prostej szacie graficznej, która przyciąga oko. Wciągająca i fascynująca lektura dla niektórych czytelników będzie prawdziwym kamieniem Syzyfa, a to za sprawą wielu opisów, które mogą wywoływać uczucie znużenia. Jednak proszę, nie zniechęcajcie się, bo opowieść snuta przez Jane Borodale jest naprawdę warta poznania.

Księga ogni to powieść społeczno-obyczajowo-historyczna. Skostniałe obyczaje, dramaty, walka z przeciwnościami, wewnętrzna rozterka. Idealna dla czytelników, którzy pragną przenieść się do osiemnastowiecznej Anglii i klimatu iście z powieści Dickensa, snującego się mrocznymi ulicami jak wieczorna, duszna mgła. Zdecydowanie polecam.

Gotowi na oczyszczającą moc ognia?

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 2, Dziecięce poczytania, Grunt to okładka, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 8/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 3,2 = 16,1 cm, W 200 książek dookoła świata – Wielka Brytania, Zaczytajmy się

Zagubiona miłość - Meredith Wild

Autor – Meredith Wild

Tytuł – Zagubiona miłość

Tytuł oryginału – On My Knees

Cykl – Rodzina Bridge'ów

Przekład – Monika Wiśniewska

Wydawnictwo Burda Książki

ISBN 978-83-8053-168-0

Nie przepadam za romansami, więc nie mam pojęcia, co mną kierowało w wyborze tej lektury. Zagubiona miłość nie spowodowała zmiany moich upodobań. Nadal nie znajduję upodobania w powieściach romantycznych.

Meredith Wild jest amerykańską pisarką, autorką romansów, które zyskały uznanie na całym świecie. Jej powieści wielokrotnie zajmowały pierwsze miejsca na listach bestsellerów New York Timesa i USA Today. Zagubiona miłość otwiera kolejną serię autorki pt. Rodzina Bridge’ów.

Seria „Rodzina Bridge’ów” opisuje losy Camerona, Darrena i Olivii Bridge’ów, rodzeństwa mieszkającego w Nowym Jorku. Wszyscy postanawiają za wszelką cenę przeciwstawić się oczekiwaniom swoich zamożnych i uprzywilejowanych rodziców, by żyć zgodnie z własnymi pragnieniami. Ale czy po drodze uda im się znaleźć prawdziwą miłość? Każdy tom opisuje historię jednej osoby i tworzy odrębną całość.

Zagubiona miłość to historia Mayi Jacobs i Camerona Bridge’a. Maya i Cameron stanowią parę i bardzo się kochają. Wszystko zmienia się, gdy mężczyzna prosi Mayę o rękę. Zdawać by się mogło, że to najszczęśliwszy moment życia, lecz kobieta odmawia. Żyje odtąd ze złamanym sercem i wyrzutami sumienia.

Tak mija pięć lat. Maya pracuje na Wall Street, zagłuszając poczucie winy ciężką pracą i imprezowaniem. Cały czas nie może puścić w niepamięć wspomnień o Cameronie, miłości jej życia. Cameron natomiast poświęcił się służbie wojskowej, spędzając czas na zagranicznych misjach. Nadal nie może zapomnieć ukochanej.

Czy los ponownie zetknie ze sobą Mayę i Camerona? Jakie będą koleje życia tej pary?

I jak widzicie jest to typowy romans. Nawet nieźle napisany, ale specjalistką w tej dziedzinie nie jestem. Czyta się dobrze, lecz nie na tyle, aby zarwać noc czy dwie. Niestety fabuła jest do bólu przewidywalna i mocno szablonowa. Nie było żadnego zaskoczenia, ale przecież się nie znam.

Na okładce napisano: Przygotuj się na emocjonalny rollercoaster… Zdecydowanie najlepsza książka jaką przeczytałam w tym roku! Zagubiona miłość nie zachwyciła mnie i na pewno nie odbyłam przejażdżki kolejką górską. Najlepsza książka roku? Nie dla mnie.

Jestem przekonana, że czytelniczki lubiące literaturę romantyczną będą zadowolone. Z całą pewnością książka trafi do miłośników talentu Meredith Wild. I tym osobom tę powieść polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 1, Czytamy razem, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 7/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2 = 12,9 cm, W 200 książek dookoła świata – Stany Zjednoczone, Wyzwanie Czytam nowości, Zaczytajmy się

Potomkowie - Tosca Lee

Autor – Tosca Lee

Tytuł – Potomkowie

Tytuł oryginału – The Progeny

Cykl – Piętno Krwawej Hrabiny

Przekład – Anna Bereta-Jankowska

Wydawnictwo IUVI

ISBN 978-83-7966-027-8

Elżbieta Batory, arystokratka węgierska, siostrzenica króla polskiego Stefana Batorego, zwana Krwawą Hrabiną z Čachtic, jedna z najsłynniejszych morderczyń w historii. Pochodziła z rodziny obciążonej genetycznym obłędem, wśród jej członków byli schizofrenicy, zboczeńcy, sadyści. Jej sadyzm budził powszechną grozę. Torturowanie sprawiało jej prawdziwą przyjemność. Ale niezaprzeczalny horror zaczął się, gdy Batorówna uwierzyła, że wieczną młodość zapewnić jej mogą kąpiele w krwi młodych kobiet, najlepiej dziewic. Przez ponad dwadzieścia lat „polowała” na młode dziewczęta, które ginęły w jej zamku podczas strasznych tortur. Elżbieta Batory to barwna postać i nie dziwi, że pisarze, muzycy i twórcy filmowi czerpią z jej historii, tworząc swoje dzieła. Tym razem życie Krwawej Hrabiny zainteresowało i zainspirowało amerykańską pisarkę Toscę Lee. Potomkowie to pierwsza część cyklu Piętno Krwawej Hrabiny.

Główną bohaterką i narratorką powieści jest dwudziestojednolatka Emily Porter. Emily wymazała sobie pamięć. Operacja okazała się skuteczna, dziewczyna nie pamięta zupełnie nic. Z listu, który napisała do siebie wynika, że zrobiła to, by chronić swoich bliskich i siebie. Stopniowo dowiadujemy się, że Emily jest potomkinią Krwawej Grafki. Przez te koligacje dziewczyna jest narażona na niebezpieczeństwo. Sukcesorzy Elżbiety Batory są śledzeni i likwidowani, by zetrzeć ich z powierzchni ziemi.

Mimo iż Emily wymazała pamięć, przeniosła się do maleńkiej chatki w lesie na północy Maine, czuje się obserwowana i zmuszona do ucieczki. Powoli razem z główną bohaterką poznajemy niektóre fakty z jej życia, łącznie z tożsamością. Zaczyna się wyścig z czasem i nerwowość, aby odkryć jak najwięcej wymazanych scen zanim będzie za późno. Emily podąża za tropami, które zostawiła dla siebie w tamtym życiu. I tylko nie wie komu ufać, a komu nie.

Tosca Lee wykreowała naprawdę ciekawych bohaterów. Od Emily, z którą trzeba się trochę oswoić i zrozumieć, po mniej znaczące, ale ważne postaci. Istotna dla całej historii jest postać Luki, młodego mężczyzny, który za wszelką cenę chce chronić dziewczynę. Nie zabrakło też czarnego charakteru.

Potomkowie to całkiem przyzwoicie napisana fantastyka, może nie taka z najwyższej półki, ale bardzo ciekawa, z akcją, która gna na łeb, na szyję. Początkowo myślałam, że to cykl dla młodzieży, lecz teraz jestem skłonna przyznać, iż jest to książka dla szerszego grona odbiorców. Widać, że amerykańska pisarka miała pomysł na całą historię i po kolei go realizowała. To, co otrzymujemy jest intrygującą, owianą tajemnicą opowieścią. Autorkę cechuje lekki styl z dużą ilością dialogów, dzięki którym powieść czyta się sama i nie wiadomo kiedy dociera się do ostatniej strony. A teraz trzeba czekać na drugą część, bo oczywiste jest, że kontynuację przeczytam.

W skrócie: Potomkowie to przyjaźń, miłość, niebezpieczeństwo, tajemnice, kłamstwa, intrygi. Do tego ciekawa historia i akcja przeniesiona do Europy, czyli jesteśmy u siebie. Fantastyka – tak, przygoda – jak najbardziej, wątek romansowy – jest, a zatem dla każdego coś miłego. Polecam.

Dziękuję

Książka bierze udział w wyzwaniach:

ABC czytania – wariant 2, Czytam fantastykę, Książkowa podróż, Olimpiada czytelnicza, Pochłaniam strony, bo kocham tomy, Przeczytam 52 książki w 2017 roku – 6/52, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,9 = 10,9 cm, W 200 książek dookoła świata - Stany Zjednoczone, Wyzwanie Czytamy nowości, Zaczytajmy się